[FIC] free! apologize.

posted on 28 Sep 2013 17:20 by siriusblack99 in Fiction
" apologize "
 
Fandom: free! Iwatobi Swimming club
Pairing: Matsuoka Rin x Nanase Haruka
Rate: PG-13
Warning: Yaoi



"เป็นการซ้อมที่ดีนะ"
 
 
มัตสึโอกะ ริน พูดขณะโยนกระป๋องเครื่องดื่มให้คนที่เดินมาด้วยกัน การซ้อมร่วมระหว่างซาเมะสึกะและอิวาโทบิเป็นไปอย่างน่าพอใจ ฮารุกะรับกระป๋องเอาไว้อย่างไม่ทันตั้งตัวแต่ก็แม่นยำกว่าที่คิด ส่วนรินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ยาวในท่าสบาย ตอนนี้ทั้งสองคนล่วงหน้าออกมารอคนอื่นๆในสวนข้างโรงเรียนซาเมะสึกะ ฮารุเริ่มนั่งลงข้างๆ มองอีกฝ่ายเปิดกระป๋องด้วยมือข้างเดียว 
 
 
"นายโชคดีที่ได้เรียนที่นี่" เขาพูดเบาๆ ทำเช่นเดียวกันแล้วจรดริมฝีปากกับกระป๋องเย็นเฉียบโดยไม่รู้ว่ากำลังถูกมองอยู่ รินไม่พูดอะไร หัวเราะออกมาเบาๆจนฮารุหันมามองตอบ
 
 
"ริน?"
 
 
"จะว่าโชคดีก็ใช่อยู่หรอก" รินยกกระป๋องขึ้นดื่มบ้าง "แต่ก็ใช่ว่าจะดี... ไปหมดทุกอย่างน่ะนะ"
 
 
ฮารุทำเพียงส่งคำถามผ่านสายตา แต่อีกฝ่ายกลับก้มลงมองมือตัวเองแทนคำปฏิเสธ ความเงียบเข้าแทรกกลางระหว่างพวกเขาเมื่อไม่มีใครพูดอะไรเลยอยู่สักพัก จนในที่สุด รินเป็นฝ่ายตั้งต้นใหม่
 
 
"นี่ ฮารุ"
 
 
"หืม.."
 
 
"ขอโทษ... สำหรับทุกอย่างนะ"
 
 
คนฟังชะงัก ใจเต้นขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุระหว่างเฝ้ามองเสี้ยวหน้าเศร้าหมองของอีกฝ่าย รินไม่ได้มองมาที่เขาอีกต่อไป จนยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมความรู้สึกอึดอัดใจนี้ยังไม่จบลงเสียที หรือบางที อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยคาดหวังจะได้ยินคำๆนั้นจากรินเลยสักครั้ง...
 
 
หรือว่า รินจะ...
 
 
"ไม่มีอะไรต้อง..."
 
 
"อย่ามัวรักษาน้ำใจกันเลยน่า" รินแค่นหัวเราะ "อย่าบอกนะว่าที่ฉันทำตัวแย่กับพวกนายสารพัดน่ะไม่เคยโกรธ? น้อยๆหน่อย ถ้าเป็นฉันน่ะนะ..."
 
 
"...ไม่ต้อง" ฮารุตัดบท หรือเรียกได้ว่าพลั้งปากทั้งที่แววตาสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว
 
 
สิ่งที่เขาต้องการ ไม่ใช่คำขอโทษ
 
 
"ฮารุ" คนฟังส่ายหน้าช้าๆ "นายมันใจดีเกินไป จะไม่รับคำขอโทษน่ะไม่ได้หรอก อย่างน้อย..."
 
 
"...บอกว่าไม่ต้องไง" สายตาแน่วแน่เบือนขึ้นสบจนรินเป็นฝ่ายชะงัก พร้อมคำพูดชัดเจนราวกับไม่มีทางคิดเปลี่ยนใจ ตอนนั้นเองมือของเขาเอื้อมไปสัมผัสมืออีกฝ่ายโดยไม่ทันคิด
 
 
แค่อยู่ด้วยกัน ก็ไม่ต้องการอะไรอีก
 
 
"นายนี่น้า..." รินเริ่มลูบท้ายทอยพลางปั้นหน้าไม่ถูก บ่งบอกชัดเจนว่าตนกำลังประหม่า
 
 
ส่วนฮารุก็ได้แต่บีบมืออีกฝ่ายเป็นครั้งที่สอง มือข้างนั้นค่อนข้างหยาบและใหญ่กว่าเขาเล็กน้อย ความอุ่นตรงซอกนิ้วทำให้รู้สึกดีพลางก็นึกถึงช่วงเวลาก่อนหน้านี้ หลังจากอีกฝ่ายกลับมาและระยะห่างอันน่าทรมานระหว่างพวกเขา
 
 
...ไม่เอาแล้ว
 
 
แต่ในตอนนั้นเอง มืออีกข้างก็ทาบทับลงมาจนฮารุเพิ่งรู้ตัวว่าจับมือรินเสียแน่น เขาพยายามดึงกลับแต่ทำไม่ได้เมื่อรินเองก็จับมือเขาเอาไว้เช่นกัน... จนมารู้ตัวอีกที ก็เหลือระยะห่างจากใบหน้าของตัวเองถึงอีกคนเพียงคืบ...
 
 
โป้ก!
 
 
อยู่ๆ รินจงใจเอาหัวโขกหน้าผากเขา
 
 
"เจ็บ.."
 
 
"ฮารุ" รินกระซิบเบาขณะหน้าผากยังแนบอยู่ ใกล้กว่าเดิมจนคนถูกเรียกหน้าร้อนผ่าว
 
 
"อะไร.."
 
 
"ขอโทษ ที่ทิ้งนายไป"
 
 
ฮารุเผลอก้มหลบ และลืมทุกสิ่งทันทีที่รินคว้าเขาเข้าไปกอด... ร่างกายอบอุ่นทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธหรือแม้แต่ขยับเขยื่อนได้
 
 
ริน กังวลมากถึงขนาดนี้...
 
 
"พูดสิว่าหายโกรธแล้ว" เสียงนุ่มทุ้มกระซิบข้างหู
 
 
...ไม่เคยโกรธ ต้องให้พูดกี่ครั้ง
 
 
"คิดมาก" ฮารุพึมพำแค่นั้น ก่อนจะผละตัวออกมาจ้องมองอีกฝ่ายที่ยังมีแววไม่สบายใจ แต่รินก็ยอมพยักหน้ารับแล้วแค่นยิ้ม
 
 
"เอาน่ะ ช่วยไม่ได้นี่นะ" ร่างสูงลุกขึ้น โยนกระป๋องที่ยังดื่มไม่หมดลงถังขยะที่ตั้งอยู่ไม่ไกลแล้วยืดเส้นยืดสาย ฮารุอดสังเกตไม่ได้ว่ารินไม่ยอมสบตาเขาอีกเลย
 
 
"จะกลับแล้วเหรอ"
 
 
"อา ลืมไปว่าต้องไปเจอโกวที่ร้านหนังสือน่ะ" รินมองไปทางอื่นขณะหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายบ่า "ฝากขอโทษพวกมาโกโตะด้วยล่ะที่ไม่ได้รอ ไว้ค่อยเจอ..."
 
 
"...แค่นายไม่ทิ้งฉันไปอีก"
 
 
ในที่สุด ฮารุกะรวบรวมความกล้าจนสามารถพูดออกมาได้โดยไม่ลังเล จนรินต้องหันกลับมาด้วยแววตาตกตะลึง
 
 
"แค่นั้น ก็ไม่เป็นไรแล้ว"
 
 
คนฟังไม่รู้ว่าตัวเองควรทำหน้ายังไง เป็นอีกครั้งที่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนตรงหน้าถึงดีกับเขาอย่างง่ายดายทั้งที่เคยทำตัวร้ายกาจขนาดนั้น... มัตสึโอกะ ริน รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจที่คอยตักตวงความอ่อนแอจากอีกฝ่ายมาโดยตลอด และก็ยังไม่อาจแน่ใจว่าการที่เขามีสิทธิ์อยู่ข้างๆฮารุในตอนนี้...
 
 
...จะสามารถชดเชยทุกสิ่งที่ผ่านมาได้หรือเปล่านะ ฮารุ...
 
 
"ฉัน.. ก็ไม่ได้จะไปไหนซักหน่อย..." รินยกมือขึ้นลูบท้ายทอยอีกครั้ง พร้อมกับดวงตาสีแดงที่เบือนกลับมา
 
 
...สัญญานะ
 
 
ฮารุพึมพำคำขอนั้นในใจ เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวราวกับขอคำตอบที่เขาไม่มีทางได้ยินแต่รินก็รับรู้ได้ ร่างสูงเริ่มสาวเท้ากลับเข้ามา อ่านความนัยน์ที่ส่งมาจากดวงตาคู่โตที่ฉายเพียงเงาของเขา
 
 
รินหัวเราะอยู่ในใจ
 
 
...สัญญาสิ....




....................................................................




ดู ep12 แล้วฟินตัวแตกกกกกกกกกกกก

ใครตัวแตกบ้างงงงง โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก >3<

//ทิ้งระเบิดแล้วจากไป




Comment

Comment:

Tweet

ฉันนั่งรีย้อนดูตอนแข่งว่ายพลัดตั้งห้ารอบอะแก!!!
แวร๊ยยยยยย
ฉันชอบมากตรง "อย่าทิ้งไปอีก" มากกกกกกกก

#2 By :-[R]i{ki}~~{[C]ha~n}-: on 2013-09-29 06:56

//ยกมือ//
ค่ะ TwT!! ฟินจนตัวแตก ร้องกรี๊ดลั่นบ้าน ฉีกหมอนเกือบขาดไปใบ
โมเอ้มากถึงมากที่สุดจริงๆ ค่ะ ><
ฟิคอันนี้เป็นเนื้อเรื่องต่อจากตอนจบได้กลมกล่อมมากค่ะ >< อ่านแล้วฟินมว๊ากกก
รออ่านเรื่องต่อไปนะคะ  ^ ^

#1 By mummy on 2013-09-28 23:11