[FIC] Pitch x Jack: dreamed a dream

posted on 22 Jan 2013 18:53 by siriusblack99 in Fiction directory Fiction, Cartoon, Entertainment
Title: dreamed a dream
Fandom: Rise of the Guardians
Pairing: Pitch x Jack
Rate: PG-15
Warning: Yaoi
 
 
 
 
 
เจ้าชายผู้กล้า ถูกกลืนหายไปในความมืด
 
 
คอสโมทิส กลายเป็นชื่อที่ไม่รู้จัก
 
 
...และพิทช์ คือฝันร้าย...
 
 
ดวงตาเรียวคมทอดมองความฝันสีทองสว่าง ถักทอเป็นโยงใยอย่างสวยงามไร้ที่ติอยู่เหนือร่างเด็กหญิงแปลกหน้า ชั่วขณะหนึ่งมุมปากคู่นั้นขยับยกเป็นรอยยิ้มเยาะ พลางเอื้อมมือออกไปหวังไขว่ขว้าเส้นสายสีทองและเกล็ดความฝัน
 
 
ทว่า กลับมีบางอย่างตรึงอุ้งมือเย็นเฉียบนั้นเอาไว้
 
 
...ภาพเลือนลาง ซึ่งปรากฏขึ้นในอีกด้านหนึ่งของตัวตนราวกับเศษเสี้ยวความทรงจำ อีกด้านที่หมู่นี้เริ่มทำลายความแข็งแกร่งของเขาลงอย่างอภัยไม่ได้  
 
 
เสียงหัวเราะของเด็กหญิงที่เขาไม่รู้จัก สดใส กังวาน และอบอุ่น 
 
 
ใคร... ใครกัน....
 
 
ความเจ็บแปลบบนเสี้ยวอกทำให้กัดฟันกรอด ความตั้งใจที่จะทำให้ฝันร้ายได้ชัยชนะในคืนนี้ถูกคว้าจากไปจนร่างกายอ่อนแรง ด้วยความเกรี้ยวกราดอันเป็นเหตุมาจากสิ่งนั้น 'พิทช์' ทุ่มมือกับผนังห้องนอนเล็กจนรัศมีความมืดและฝันร้ายแตกกระเจิง! 
 
 
จงออกไปจากตัวข้า แสงสว่าง 
 
 
...และอย่ากลับมาอีก...
 
 
"ดูเหมือนใครบางคนกำลังหัวเสียนะ"
 
 
...เสียงนั้นดังมาจากริมหน้าต่าง พร้อมกับความหนาวเหน็บที่เจ้าตัวนำพามาพร้อมกัน ดวงตาคมตวัดมอง พบกับร่างของ 'ผู้พิทักษ์' ที่คาดเอาไว้
 
 
แจ๊ค ฟรอสต์ เจ้าตัวน่ารำคาญ
 
 
"ตอนนี้เพราะเจ้า" เสียงทุ้มเย็นเยียบตอบ พลางเชิดหน้าขึ้นยิ้ม "อะไรกัน มาหาข้าถึงที่นี่ ไม่มีเด็กคนไหนต้องการเจ้าแล้วรึ"
 
 
"แต่ข้าว่ามีนะ" แจ๊คพยักเพยิดไปยังร่างที่หลับใหลบนเตียง กอดอกพิงขอบหน้าต่างพร้อมกับไม้เท้าคู่ใจ
 
 
น่ารำคาญจริง
 
 
"โอ้... หน้าที่ผู้พิทักษ์" พิทช์เคลื่อนกายผ่านเตียงมาเผชิญหน้า "น่าเสียดาย ข้าชักไม่สนใจความฝันนี่เสียแล้ว" 
 
 
แจ๊ค ฟรอสต์ มีสีหน้าประหลาดใจ ราวกับเฝ้าดูอยู่นานแล้ว ร่างสีขาวย่อตัวลงนั่งบนขอบหน้าต่างนั้น จ้องมองกลับมาด้วยดวงตากลมโตฉายแววสนเท่ห์และซุกซน 
 
 
"ทำไมรึ?" แจ๊คยิ้มกว้างราวกับท้าทาย "หรือว่า ฝันร้ายอย่างเจ้าจะเริ่มใจอ่อนขึ้นมา ฮ่าๆๆ!"
 
 
พิทช์หรี่ตาลง ความโหวงและเจ็บแปลบในเสี้ยวอกยังไม่หายไป แต่ถึงกระนั้นเขาสาวเท้าเข้าไปใกล้ จ้องมองใบหน้ากวนอารมณ์แล้วเอ่ยปาก
 
 
"บอกข้าสิแจ๊ค ความฝันของเจ้าคืออะไร"
 
 
อีกฝ่ายเลิกคิ้วขึ้น มองกลับมาด้วยคำถามและสายตาเช่นเดิม ครู่หนึ่งแจ๊คกลอกตาเหมือนใช้ความคิดแล้วเริ่มนั่งห้อยขา โคลงศีรษะไปมา ก่อนจะหัวเราะต่ออย่างขี้เล่น
 
 
"ถามอะไร! คิดว่าข้าจะตอบงั้นเหรอ" เสียงสดใสว่า "อย่างน้อยการขัดขวางเจ้าก็เป็นเรื่องนึงล่ะนะ เอาล่ะ จะไปได้รึยัง ก่อนมีใครเจ็บตัว"
 
 
"น่ากลัว พูดเหมือนที่ข้าหยุด เป็นเพราะเจ้าอย่างงั้นล่ะ" พิทช์หัวเราะเยาะ
 
 
"แล้วเพราะอะไร"
 
 
คำถามทำเอาบุรุษแห่งฝันร้ายเป็นฝ่ายชะงักเสียเอง ความเงียบโรยตัวลงมาราวกับเกล็ดหิมะจางๆอันไม่มีที่สิ้นสุดในฤดูหนาว พิทช์ยังคงจ้องมองผู้พิทักษ์ในร่างเด็กหนุ่มตรงหน้า ดวงตาสีฟ้ากำลังซ่อนบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก แจ๊คไม่ได้ยิ้มหรือหัวเราะอีกต่อไป ตรงกันข้าม นั่นเป็นสีหน้าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน 
 
 
ราวกับว่า รู้ทุกอย่างอยู่ก่อนแล้ว
 
 
"เรามาแลกความลับกัน แจ๊ค" ใบหน้าคมโน้มไปใกล้เล็กน้อย รอยยิ้มเหยียดตรงมุมปาก "ถ้าเจ้ายอมบอกว่าความฝันของเจ้าคืออะไร ข้าจะบอกว่าทำไมความฝันนี้ถึงไม่น่าสนใจ" 
 
 
แจ๊คไม่ได้ถอยหนี แต่เริ่มยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง "เจ้าไม่ชอบความฝันข้าหรอก"
 
 
"รู้ได้ยังไง ข้าชอบสิ โดยเฉพาะถ้ามันเป็นฝันดี" เสียงทุ้มกล่าว "ยิ่งฝันดีเท่าไหร่ ถ้าได้กลายเป็นฝันร้ายแล้วละก็..."
 
 
"ข้าไม่บอกดีกว่า กลัวเจ้าอดใจไม่ไหว"
 
 
คำตอบกลั้วหัวเราะช่างน่าหงุดหงิด การสนทนากับเด็กเป็นสิ่งที่เขารังเกียจมากที่สุดโดยเฉพาะเด็กที่ไม่มีวันโตและคอยขัดขวางเขาอยู่เรื่อยไปอย่างแจ๊ค ฟรอสต์ จริงอยู่ที่ความพ่ายแพ้เมื่อคราวก่อนสร้างความอดสูเอาไว้มากมาย แต่ถึงกระนั้นตราบใดที่โลกนี้ยังมีฝันร้าย เขาจะยังคงอยู่ 
 
 
...และถ้าหากเพียงแค่ สามารถแย่งชิงฝันดีของเจ้านี่มาเป็นของเขาได้
 
 
"แต่ว่า คิดอีกที..." แจ๊คพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนานราวตัดสินใจ พลันกระโดดออกไปยืนบนหลังคาบ้านอีกหลัง
 
 
ง่ายปานนั้น
 
 
บุรุษร่างสูงยังไม่วางใจ แต่ก็เคลื่อนกายตามออกไปอย่างเงียบเชียบ สู่ความเวิ้งว้างของผืนฟ้ายามราตรีที่มีเขาเป็นเจ้าของ สายตาจับจ้องร่างสีขาวที่เริ่มปักหลักนั่ง เหยียดขายาวแล้วอยู่ไม่สุขเหมือนเด็กๆ ส่วนตัวเองยังคงยืนอยู่ แสร้งสีหน้ายินดีแล้วเอ่ยปาก
 
 
"ไหนว่ามาสิ ข้ารอฟังอยู่"
 
 
"ข้าฝันถึง...เด็กผู้หญิง" แจ๊คเริ่มพูด ทอดสายตาไปที่ไหนสักแห่ง
 
 
"โอ้ งั้นคงเป็นฝันที่ดีมาก"
 
 
"เด็กหญิง ที่สว่างสดใสราวกับแสงตะวัน" 
 
 
...อึดใจนั้นเอง บุรุษแห่งฝันร้ายก็ราวกับต้องมนต์สะกด ให้รับฟังเรื่องราวในความฝันที่เขาไม่อาจรู้ว่าเป็นจริงหรือคำลวง พิทช์จ้องมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มผู้พูด พยายามอ่านบางสิ่งที่เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ว่าคนอย่างแจ๊ค ฟรอสต์จะสามารถทำได้ 
 
 
รู้เพียงแต่ มีบางสิ่งที่อีกฝ่ายหมายจะบอกกับเขาเพียงลำพัง 
 
 
"...นางเกิดและเติบโตในฐานะเจ้าหญิง มีความฝันงดงาม ครอบครัวและความรัก จนกระทั่งวันหนึ่งความมืดได้พรากบิดาของนางไป"
 
 
"ความมืด?"
 
 
แม้จะเปรยถามด้วยน้ำเสียงเสแสร้ง แต่ถึงอย่างนั้น บางสิ่งภายในกายเริ่มลุกโชน พร้อมกับ 'ความทรงจำ' ที่ปั่นป่วนวุ่นวายขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ
 
 
เกิดอะไรขึ้น...
 
 
"บิดาของนางเคยเป็นเจ้าชายผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมและความกล้าหาญ" แจ๊คพูดด้วยเสียงเบาลง "...แต่กลับถูกหลอกล่อและหักหลังโดยเหล่ามารร้าย จนตัวเองกลายเป็นหนึ่งในพวกมัน"
 
 
เจ้าของ 'ความฝัน' เริ่มเบือนสายตาขึ้นสบกับบุรุษที่ยืนค้ำศีรษะ มองด้วยประกายแปลกและเศร้าจนพิทช์ไม่อาจถอดถอนความสนใจจากไปได้ เมื่อชั่วขณะหนึ่งราวกับได้เห็นภาพมากมาย ติดตามไปพร้อม 'เรื่องเล่า' ของแจ๊ค
 
 
และภาพเหล่านั้น ก็ชัดเจนขึ้นทุกที
 
 
ราวกับครั้งหนึ่ง เขาเคยรู้จักกับ 'ความฝัน' นี้มาก่อน...
 
 
"แล้วสุดท้าย เจ้าชายของเจ้า สามารถเอาชนะความมืดได้หรือไม่"
 
 
คำถามนั้นไม่ได้รับคำตอบในคราวแรก บัดนี้แจ๊คเริ่มยืนขึ้น ก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับบุรุษผู้หาได้สบสายตาตอบอีกต่อไป ปล่อยความเงียบเข้าแทรกอยู่หลายอึดใจ...
 
 
"ไม่"
 
 
...อา นั่นสินะ
 
 
"...และชื่อของเขา คือคอสโมทิส พิทช์เนอร์"
 
 
ราวกับขุมพลังในร่างถูกพาให้ปั่นป่วนด้วยชื่อแสนคุ้น ความสับสนที่แลกมาด้วยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวทำเอาต้องจิกอุ้งมือตัวเองอย่างต่อต้าน 
 
 
"นี่คงเป็นฝันร้าย"
 
 
พิทช์ยิ้มเยาะแล้วระเบิดหัวเราะ หากลึกลงไป ภายใต้จิตใจดำมืดอันไร้ทางออก กลับมีอีกเสียงหนึ่งกรีดร้องออกมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำ --- บัดนี้มีบางอย่างย้ำให้เจ้าแห่งฝันร้ายเข้าใจเรื่องทั้งหมดในที่สุด ทั้งเสียงหัวเราะที่แว่วเข้ามาในหัว พร้อมกับสัมผัสคุ้นเคยที่ไม่อาจลบออกไปได้ 
 
 
...เรื่องที่เคยถูกลืม ราวกับเป็นเพียงคำบอกเล่าที่ไม่มีจริง
 
 
และเด็กผู้หญิงคนนั้น......
 
 
แต่แล้วความเย็นเยียบจากปลายนิ้วใครบางคนก็เลื่อนมาแตะสัมผัสบนใบหน้าด้านข้าง เมื่อเบือนสายตากลับมาก็พบกับร่างโปร่งที่เข้ามายืนอยู่ใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ดวงตาขี้เล่นกลับมาฉายประกายดังเดิม
 
 
"อาจเป็นฝันดีก็ได้" แจ๊คไหวไหล่ "ใครจะไปรู้ ซักวัน บางที... เขาอาจจะกลับสู่โลกแห่งแสงสว่าง" 
 
 
ดวงตาคมจ้องมองความหวังที่แสดงออกอย่างไร้ข้อกังขา จากใบหน้าไร้เดียงสาและขาวสะอาดเสียจนแทบเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้ามาข้องแวะในความมืด ชั่วขณะหนึ่งเขายิ้มเยาะแล้วหัวเราะอยู่ในใจ พลางก็ยอมรับว่าเพียงแค่ถูกสะกิดด้วย 'เศษเสี้ยวความทรงจำ' ย่อมไม่อาจพาเขาหลุดพ้นจาก 'ฝันร้าย'
 
 
ง่ายเกินไป
 
 
"หากไม่มีความมืด แล้วอะไรคือแสงสว่าง" เขาเปรยเรียบ "และหากไม่มีฝันร้าย แล้วอะไรคือฝันดี เจ้าบอกข้าสิแจ๊ค"
 
 
ดวงตากลมโตเบือนจากไป มือบางเล็กกำลังจะเลื่อนลงแต่เขากลับรั้งมันเอาไว้จนอีกฝ่ายชะงัก มือของเขาเย็นเยียบไม่ต่างกันหากแฝงไปด้วยความปรารถนาร้ายทุกอึดใจ
 
 
"ฝันร้ายและฝันดี ไม่อาจเป็นสิ่่งเดียวกันได้" พิทช์ก้มลงไปใกล้ "เว้นเสียแต่ เจ้าจะยอมมอบมันให้ข้า"
 
 
"ไม่มีวัน" แจ๊คยิ้มท้า
 
 
"ถึงแม้จะเป็นฝันร้ายชั่วนิรันดร์?"
 
 
"แม้จะเป็นฝันร้ายชั่วนิรันดร์" แจ๊คพูดอย่างไม่กลัวเกรง ดวงตาคู่โตฉายแววแน่วแน่เสียจนเกินคาด "ข้าจะเก็บเอาไว้ เตือนใครบางคนว่ายังมีคนจดจำเรื่องราวของเขาได้อยู่" 
 
 
แม้จะรู้สึกสับสนอยู่ชั่วครู่ จากประกายขี้เล่นและจริงจังของอีกฝ่ายหรืออะไรก็ช่าง พิทช์หัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน ก่อนแตะนิ้วที่ปลายคางอีกฝ่าย เชยขึ้นพิจารณาแล้วกล่าวด้วยเสียงกระซิบ 
 
 
"มันไม่มีความหมายหรอก แจ๊ค ตราบใดที่ข้าคือความกลัว"
 
 
ใช่ และนับจากนี้... เขาจะลืมทุกสิ่งที่ควรลืม 
 
 
"ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก" เด็กหนุ่มไม่ถอยหนี ราวกับยืนยันเจตนาที่มาในวันนี้
 
 
"ข้าจะบอกให้ว่าสิ่งที่เจ้าควรกลัวคืออะไร" บุรุษแห่งฝันร้ายยังคงเหยียดยิ้ม โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกสัมผัส แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "...โลกที่มืดมิด ไร้ทางออกหรืออากาศหายใจ ลึกลงไปในจิตใจอันชั่วร้ายเต็มไปด้วยความเกลียด ไม่มีความทรงจำ ไม่มีความรัก ไม่มีที่สำหรับใครอื่น..." 
 
 
แล้วสักวัน ก็จะหายไปอย่างโดดเดี่ยว 
 
 
ทว่าบนใบหน้าเด็กหนุ่มยังคงมีรอยยิ้ม กว้างเสียจนน่าประหลาดใจ ก่อนเอ่ยปาก
 
 
"แล้วตอนนี้จะกลัวทำไม ข้าไม่ได้อยู่คนเดียว"
 
 
คำตอบเรียกให้ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย ความท้าทายตรงหน้าเปลี่ยนไปเป็นบางสิ่งที่เขาไม่ต้องการอ่านมัน พิทช์กระตุกมุมปากเยาะ เป็นจังหวะเดียวกับที่แจ๊คฉวยโอกาสกระโดดขึ้นไปบนยอดไม้ใกล้ๆแล้วมองลงมาพร้อมกับเสียงหัวเราะ
 
 
"ข้าเล่าความฝันของข้าแล้ว คราวหน้า ตาเจ้าบ้าง" 
 
 
แต่บุรุษแห่งฝันร้ายแทบไม่ได้สนใจคำถาม ความคิดคำนึงของเขาลอยละล่องไปไกลอย่างไร้จุดหมาย ก่อนดำดิ่งสู่ความมืดที่บัดนี้มีบางสิ่งบุกทะลวงเข้ามาอย่างไม่น่าให้อภัย
 
 
แต่จะว่าไปแล้ว 
 
 
 
 
...หากนั่น คือ 'ความฝัน' ของแจ๊ค ฟรอสต์......
 
 
 
 
 
 
...............................................................................................
 
 
 
 
 
TALK
 
 
ยาก ถ้าจะหา happy ending จากบล็อกนี้ เป็นอินเนอร์ไปแล้ว 555555555555 //โดนตร่อย
สวนกระแสบ้างไรบ้าง คู่แรร์ บทโศก จิ้นตั้งแต่ยังไม่ได้ดูหนัง บ้าไปแล้ววว ฮืออออออ พิทททช์ T/////T
ความจริงก็คือเป็นโรคแพ้ตัวร้ายเสียงหล่อค่ะ ล้มตายอย่างมีความสุขกันเลยทีเดียว 
แอบคิดว่าพิทช์กับโลกิเนี่ยมีอะไรคล้ายกันเยอะ แต่พอมาลองสลับบทดูก็ยากเอาเรื่องแฮะ
 
 
ถ้าใครอ่านแล้วงง แนะนำให้หาประวัติของพิทช์มาอ่านดูค่ะ 
รับประกันความก๊าว 1000%+++++++ 
 
 
 
ที่กำลังบ้าอยู่อีกเห็นจะเป็น the hobbit จิ้นจนแบบ......โฮก ท่านธอรินนนนนน
ใจนึงก็เชียร์ธอรินxธรันดูอิล(wtf?!) ละก็ ธอรินxบิลโบ้ โอ้โน้วววววววววว 
แต่ไม่กล้าเขียน เพราะพื้นดีเทลนิยายเรื่องนี้แทบไม่มีเลย อยากลองศึกษาดูให้แน่นๆก่อนค่อยว่ากัน อิอิ
 
 
 
 
 
ปิดท้าย มีคนวาดให้ <3 @mimura33 
 
 
 
 
 
 
 
 
ปล. เปลี่ยนธีมแล้ว f5 กันหน่อย 
ปลล. แบ่งเวลายากจริงวึ้ยยยยยยยยยยย
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

กรี๊ดดดดด
คู่โปรด คู่ในตำนานแสนแรร์
แต่งได้สนุกมากเลยค่ะ ตรงคาแรคเตอร์เป๊ะเลย อารมณ์ประมาณว่ากำลังดูการ์ตูนจริงๆ เลย ฮ่าๆๆ
ปลื้มแจ็คเคะ และปลื้มคู่นี้ที่สุด
อยากอ่านต่ออีกจังเลยค่ะ ให้ดิ้นตาย

#4 By no name (110.169.225.112|110.169.225.112) on 2015-07-16 19:54

เข้ามาสกรีมธอรินบิลโบ้ #ผิดว้อย
พวกเธอนัดกันอัพบล๊อคเรอะะะะ //มองทั้บเธอทั้งโอละไม
โบกธงพิทช์แจ็ต //แจ็คเคะตรูโบกหมด เห็นพวกเธออัพกันแล้วฉันอยากแต่งบ้าง โฮรวๆ

#3 By Gwenhwyvar on 2013-01-23 02:10

ในที่สุดก็ได้อ่านฟิคคู่แบล็กไอซ์ภาษาไทยสักทีครับ /ซับ
ภาษาท่านลื่นไหลมาก อ่านแล้วคล้อยตามกับบทมาก ชอบแล้วก็จิ้นตั้งแต่ดูหนัง มีความรู้สึกว่าสองคนนี้เข้ากันได้ล่ะ 
ชอบฉากที่คุยกับเรื่องความฝันมากล่ะครับ มีความรู้สึกว่าแจ็คนี่แหละที่จะกำราบพิชท์ได้ ไม่ได้ในเชิงกำัลังแต่เป็นเชิงการกระทำ เขาสามารถทำให้พิทช์เกิดความสนใจ ชะงักแล้วก็ประหลาดใจ ชอบจังเลยยยยย
 "แล้วตอนนี้จะกลัวทำไม ข้าไม่ได้อยู่คนเดียว"
^
ดาเมจจจจจจจจจจจจจจจจจจจ
ในความคิดผม คิดว่าแจ็คเป็นตัวละครกลางๆ ดังนั้นจะไม่ใช่คนที่เอาแต่หันอาวุธใส่พิทช์ ตั้งแต่ในหนังก็สังเกตว่าแจ็คเป็นคนเดียวที่ทนฟังพิทช์พูดจนจบ ถึงจะสิ้นหวังแล้วก็ชวนปวดหัว แต่ก็แปลว่าแจ็คค่อนข้างอยากรู้อยากเห็น
อา.....ไม่มีTBCส่งท้าย แต่ชอบฟิคที่ท่านแต่งจังเลย หน่วงๆชอบกล ซิกๆ ใจจริงแอบอยากให้มีตอนต่อล่ะครับ 5555/ผมแย่มาก 
ภาพแฟนอาร์ตงดงามมากครับ ฉากมองพิทช์จากด้านบนนี่เป็นคอมโพสแบบแจ็คจริงๆ เกิดอะไรขึ้นเขาก็สนุกได้กับทุกเรื่องจริงๆ
ปล. ผมชอบคาร์แบบพิทช์มากนะครับ ยิ่งศึกษาประวัติแล้วรู้สึกว่าคนนี้เจ๋งมากกกก

#2 By +Ishin_Kuu+ on 2013-01-23 01:01

ทำไมมันไม่ใช่แจ็คxพิทซ์!! #โดนเตะ

#1 By ๐=---MimuRa---=๐ on 2013-01-22 20:13