[Fic Bleach] - RenBya - "I miss you... Taichou"
posted on 04 Oct 2007 22:22 by siriusblack99
Title : "I miss you... Taichou"
Fandom : Bleach
Type : Love story (Boy’s love)
Pairing : Renji x Byakuya
Rate : PG-15
Writer : ZENITH
.................................................................
เฮ้อ...
ในที่สุด เขาก็ได้กลับมาเดินตาม... แผ่นหลังของคนคนนี้ อีกครั้งแล้วสินะ
ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีแดงสดพึมพำในใจ ระหว่างที่เขากับลูเคียและคนอื่นๆกำลังสาวเท้าตามหัวหน้าหน่วยทั้งสอง ผู้ถูกส่งไปยังโลกมนุษย์เพื่อตามตัวพวกเขากลับมายังโซลโซไซตี้อีกครั้งด้วยเหตุผลบางอย่างที่ยากจะยอมรับ
บัดนี้ทุกร่างกำลังย่างก้าวไปตามลานกว้างหลังออกมาจากประตูพร้อมกับผีเสื้อนรก เร็นจิลอบถอนหายใจอีกเป็นครั้งที่สิบ เหลือบมองคนตรงหน้าเป็นระยะโดยแทบจะไม่ได้สนใจเจ้าของร่างใหญ่มหึมาที่เดินอยู่ข้างๆหัวหน้าคนงามของเขาเลยแม้แต่น้อย
ทำไมต้องมากับหัวหน้าซาราคิแค่สองคนด้วยนะ... !!
เขาแทบจะไม่ได้ใส่ใจเสียงเจี๊ยวจ๊าวของยูมิจิกะและอิกคาคุอีกเลย หรือแม้กระทั่งร่างของหัวหน้าฮิซึกายะที่หายไปพร้อมกับรันงิคุตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปในเวลาไม่นาน ลูเคียเองก็ต้องกลับไปหน่วยสิบสาม เขาพยักหน้าลาเจ้าหล่อนก่อนที่ร่างปราดเปรียวของเพื่อนสาวจะวิ่งจากไปเมื่อลูเคียโค้งทำความเคารพผู้เป็นพี่ชายแล้ว
เฮ้อ...
อีกครั้งที่เขาถอนใจกับตัวเอง พลางเหลือบมองเจ้าของผมยาวสีดำขลับอีกหน
เร็นจิกัดฟันกรอด หัวใจเขาเต้นตึกๆอยู่ในอกอย่างอึดอัด บัดนี้ที่นี่ยังคงเป็นลานกลางแจ้งขนาดใหญ่ ที่ถึงจะกว้างเพียงไหนก็ไม่อาจทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งได้จนกว่าคนตรงหน้าจะหันมาสนใจเขาสักนิด ทว่าเจ้าของแผ่นหลังบางยังคงเดินต่อด้วยท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติจนเร็นจิอดน้อยใจไม่ได้
ทำเหมือนคนแปลกหน้า... ทั้งๆที่ก่อนข้าจะจากไป ท่านยัง...
+ + + + + + + + + +
“ท่านเบียคุยะ... ท่านเบียคุยะ! เดี๋ยวก่อน!”
หมับ!
มือใหญ่คว้าร่างบางไว้แล้วรวบเข้ามากอด ร่างนั้นขัดขืน จนชายหนุ่มผมแดงจำต้องออกแรงกอดแน่นแล้วซุกใบหน้าคมคายไปกับเส้นผมสีดำสนิทที่ยังคงส่งกลิ่นหอมละมุน
บัดนี้เป็นเวลาสายของวันธรรมดาๆวันหนึ่งในโซลโซไซตี้ หากแต่หลังจากการประชุมใหญ่ของหัวหน้าหน่วยว่าด้วยเรื่องปฏิบัติการณ์ลับที่จะส่งยมทูตไปยังโลกมนุษย์ภายใต้ความรับผิดชอบของหัวหน้าฮิซึกายะนั้น บรรยากาศสำหรับใครบางคนที่เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับกลับเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
ก็ว่าจะบอกอยู่ แค่ไม่อยากให้เป็นห่วง...
และใครบางคนที่ว่า ก็กำลังไล่ตามง้อใครอีกคนภายในห้องทำงานหัวหน้าหน่วยที่หก
“ท่านเบียคุยะ ฟังข้าก่อน” คนกอดพยายามอธิบาย
“ปล่อย” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยออกมา ขณะใบหน้างามนั้นจำต้องซบไปกับแผ่นอกกว้างของเจ้าคนถือสิทธิ์
“โกรธอะไร...”
“เจ้าโกหก” เสียงหวานเริ่มจะสั่นเครือ แต่เจ้าของก็เหมือนจะพยายามกลั้นอารมณ์เศร้าเอาไว้
“ข้าไม่ได้โกหกท่านนะครับ เพียงแต่...” เร็นจิกัดฟันกรอดอย่างกลัดกลุ้ม “ข้าเพียงแต่ไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจกับเรื่องนี้ อีกอย่างเวลามันกระชั้นชิดจนข้าแทบจะไม่ได้...”
“คิดจะปกปิดข้า เพราะกลัวว่าข้าคงจะไม่อนุญาตงั้นสินะ” คนตัวเล็กกว่าพึมพำตัดพ้อ
ไปกันใหญ่แล้ว...!
“ไม่ใช่ยังงั้นนะครับ!” เร็นจิยิ่งกอดแน่น “ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย ข้ารู้ดีว่าท่านเบียคุยะเป็นคนยังไง แล้วยิ่งเรื่องแบบนี้... ข้าน่ะ... ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านเป็นห่วงนะครับ!”
“ความห่วงใยของข้า คงไม่จำเป็นสำหรับเจ้าเลย... สินะ เร็นจิ”
“ท่านเบียคุยะ...” เร็นจิถึงกับข่มตาอย่างยากลำบาก “มันไม่ใช่ยังงั้น ข้าแค่ไม่ต้องการให้ท่านกังวลอะไรระหว่างนี้ ข้าแค่อยาก... อยู่กับท่าน ท่านที่มีความสุข... กับข้า”
เงียบงันไปครู่หนึ่ง
เร็นจิลอบผ่อนลมหายใจช้า หัวใจที่เคยเต้นอย่างหนักหน่วงค่อยๆเบาลงจนหายใจสะดวกขึ้น และในตอนนั้นเองที่ร่างบางในอ้อมแขนเขาค่อยๆขยับ พร้อมกับเสียงอู้อี้ในลำคอที่พึมพำออกมาด้วยความน้อยใจ
“ทำไม... ถึงไม่บอกข้าสักคำ”
ถ้อยคำนั้นเรียกให้ใบหน้าคมคายสลดลง กระแสเสียงเช่นนั้นเจือความเจ็บปวดเสียจนเขาไม่อยากได้ยิน ใช่... เรื่องนี้เขาผิดเอง ผิดที่ไม่ยอมบอกจนถึงเวลาที่คนตรงหน้าได้รับรู้ความจริงจากคนอื่นแทนที่จะเป็นเขา แต่ก็แค่... ไม่อยากให้ห่วง
“เพราะว่า... ข้ารักท่าน” เสียงห้าวอ่อนโยนตอบหนักแน่น
ชายหนุ่มค่อยๆยกมือขึ้นลูบศีรษะร่างบางตรงหน้าอย่างทะนุถนอม พลางก็เริ่มรู้สึกได้ว่า มือนุ่มน่าสัมผัสของคนในอ้อมแขนกำลังค่อยๆกำชุดยมทูตของเขาเอาไว้แน่น พร้อมกับอาการสั่นน้อยๆจนเขาตกใจ
“...เด็กบ้า...” เสียงหวานพึมพำขึ้นเบาๆ
คำคำนั้นเรียกให้คนตัวโตแทบกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เขาชอบเวลาที่ท่านเบียคุยะเรียกเขาแบบนี้จริงๆ อาจจะฟังดูเข้าข้างตัวเองไปนิด แต่ว่า... มันเหมือนกับเขาเป็นคนสำคัญของคนคนนี้เสมอ เป็นคนที่ถูกรักและเอาใจใส่...
ข้า... รักท่านเหลือเกิน
มือใหญ่ค่อยๆช้อนคางสวยๆของร่างบางให้เงยขึ้นมองเขา เร็นจิตกใจนิดหน่อยเมื่อพบว่าบนผิวแก้มขาวเนียนราวน้ำนมนั้นเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เขาไม่เคยเห็น เร็นจิใช้นิ้วหยาบกร้านซับมันออกอย่างเบามือ พลางลูบสัมผัสผิวนวลเนียลน่าทะนุถนอมที่เจ้าของยินยอมให้เป็นของเขาเพียงผู้เดียว
“เบียคุยะ...” เสียงห้าวแต่อ่อนโยนพึมพำชื่อผู้เป็นที่รัก
เจ้าของนามเบือนหน้าหนีอย่างนุ่มนวล โดยหารู้ไม่ว่าใบหน้างามเจือเศร้าเช่นนั้นช่างแสนยั่วยวนจนคนตัวสูงแทบอดใจไม่ไหว เร็นจิตัดสินใจก้มลงประทับตราสัญญารักบนหน้าผากนวลแผ่วเบาและเนิ่นนาน ทำเอาดวงตาคู่สวยค่อยๆปรือปิดลงรับสัมผัสที่ตนไม่อาจปฏิเสธว่าปรารถนาจากคนตรงหน้ามากมายแค่ไหน
จนกระทั่งเร็นจิถอนริมฝีปาก ชายหนุ่มคนงามจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆเป็นครั้งแรก ดวงตาแสนงามคู่นั้นทำเอาชายหนุ่มผมแดงแทบเคลิ้มและตกอยู่ในห้วงภวังค์ ยิ่งเมื่อมันเริ่มฉายแววน่ารักอย่างที่นานๆเจ้าของจะมีให้เขาเห็นสักทีหนึ่งพร้อมอาการกระตุกมุมปากเรียวสวยขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ
น่ารักเหลือเกิน...
คิดพลันก็โน้มใบหน้าลงไปหา และเป็นอีกครั้งที่ได้ประทับสัญญารักเนิ่นนานบนเรียวปากนุ่มอย่างอ่อนโยน เร็นจิรู้สึกราวกับมือน้อยทั้งสองของคนรักค่อยๆเลื่อนขึ้นมาสัมผัสใบหน้าเขาจนชายหนุ่มต้องยกมือข้างหนึ่งขึ้นยึดมือนุ่มนั้นไว้ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก่อนที่เขาจะถอนจูบ
“จะกลับมา ใช่มั้ย” เบียคุยะพึมพำเงียบๆ มือบางไล้สัมผัสใบหน้าคมคาย
“กลับสิ” เร็นจิขยับยิ้ม
“สัญญานะ” ร่างบางเริ่มเขย่งขึ้นกอดคอคนตัวสูง ที่กอดตอบแนบแน่น
“สัญญา... ยอดดวงใจของข้า” หนุ่มผมแดงให้คำมั่น พลางสูดกลิ่นหอมละมุนจากเส้นผมสีรัตติกาลนุ่มสลวย
“...ข้าจะกลับมาหาท่าน รอข้านะ เบียคุยะ...”
เพราะข้ารักท่าน... ดวงจันทราของข้า...
ข้าจะอยู่ ตรงนี้ ที่นี่ เพื่อท่าน เพียงผู้เดียว...
ข้าสัญญา....
+ + + + + + + + + +
กลับมา ณ ปัจจุบัน
เร็นจิไม่รู้ว่าเวลาที่เขาเอาแต่ครุ่นคิดผ่านไปนานเท่าไร เพราะอยู่ๆก็กลับมาปรากฏตัวยังห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยที่หกโดยไม่รู้ตัวซักนิด ชายหนุ่มสะบัดหน้าแรงๆเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเริ่มมองหาใครบางคนที่เขาเอาแต่เพ้อหาเพราะความคิดถึง
ครืด...
พลันเสียงปิดประตูก็ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ร่างสูงหันขวับไปยังต้นเสียงก่อนจะพบว่าร่างบางในเครื่องแบบหัวหน้าหน่วยกำลังค่อยๆเลื่อนประตูปิดอย่างนุ่มนวล เมื่อเสร็จแล้วร่างนั้นจึงค่อยๆหันมา
“จะมีการประชุมในอีกไม่นานนี้” เสียงเรียบๆกล่าว “ท่านหัวหน้าใหญ่ยามาโมโตะมีบัญชาให้สมาชิกหน่วยลับทุกคนกลับมาทำงานปกติก่อนช่วงหนึ่งแล้วจะจัดการอะไรๆให้เรียบร้อย”
เร็นจิอึ้งไปนิดหน่อย ราวกับภาพความทรงจำทั้งหลายยังลอยวนอยู่ในหัวจนไม่อาจลบเลือนได้ ภาพใครบางคนที่แตกต่างจากตอนนี้สิ้นเชิง และเขาไม่หวังให้มันเป็นเช่นนั้น
“หัวหน้า” มือใหญ่กำแน่นขณะยังยืนที่เดิม
เบียคุยะเลิกคิ้ว “มีอะไร”
“บอกข้าหน่อยสิ” หนุ่มผมแดงกัดฟันกรอด “บอกสิว่าท่านไม่... ไม่ได้คิดจะทำแบบนี้ใช่มั้ย”
เท่านั้นเองใบหน้างามเริ่มเบือนหนี เจ้าของอาภรณ์สูงศักดิ์ดูจะลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะลอบถอนใจเงียบๆ เร็นจิทนไม่ไหวอีกต่อไป จนต้องก้าวเข้าไปหาแล้วรวบร่างบางไว้ในอ้อมแขน
“อะ... อื้อ...” เบียคุยะขัดขืนด้วยความตกใจ
“ทำไมทำอย่างนี้” เร็นจิเอ่ยตัดพ้อ “ทำเหมือนข้าเป็นคนอื่น กลับมาก็ไม่ดีใจ ไม่คิดถึงข้าบ้างเหรอ ท่านเบียคุยะ...”
ร่างบางได้แต่เม้มปากแน่นแล้วก้มหน้า ดวงหน้างามซบกับแผ่นอกแกร่งจนรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา เบียคุยะหน้าร้อนวูบ พยายามออกแรงผลักให้เร็นจิปล่อยแต่ก็ไม่เป็นผล
“บอกสิ ว่าไม่เคยคิดถึง” ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจ “บอกสิว่าข้าไม่เคยมีความหมาย บอกสิว่าถึงข้าตายก็ไม่สน... บอกสิว่าท่านไม่ได้รักข้าแล้ว...!!”
ดวงตาสีเงินเบิกกว้างอย่างตกตะลึงเมื่อได้ยินดังนั้น เบียคุยะใจเต้นแรงไม่แพ้กัน ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้างดงามราวอิสตรีเริ่มกัดฟันกรอดพลางเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่า เร็นจิมีสีหน้าเศร้าสร้อยอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน จนทำเอาร่างบางอดสงสารไม่ได้
ก็คนเค้า... ทำไม่เป็นนี่นา
การเป็นฝ่ายแสดงความรักก่อน แบบนั้นน่ะ
“เร็นจิ” ตอนนั้นเองเสียงหวานพึมพำขึ้นเงียบๆ
ดวงตาสีทับทิมเบือนมาสบประสานกับดวงตาสีเงินคู่สวย คนถูกเรียกทำหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ใจอ่อนยอมโน้มหน้าลงมาให้แนบชิดกับหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ในตอนนั้นเองร่างเล็กกว่าจึงเริ่มเป็นฝ่ายขยับหนีอย่างเอียงอายจนน่ารัก
“...ขอโทษ...”
เบียคุยะเอ่ยเช่นนั้นออกมาจากใจ ก่อนจะยิ่งก้มหลบอีกเมื่อเอ่ยประโยคหลัง
“......คิดถึง...”
เร็นจิถึงกับอึ้งกับคนที่เงียบอยู่ได้ตั้งนาน จากนั้นชายหนุ่มเริ่มขยับยิ้มออกมาอย่างพอใจ แล้วค่อยๆยกมือขึ้นลูบสัมผัสแก้มนวลที่เริ่มกลายเป็นสีชมพูน่ารัก
“นึกว่าจะไม่พูดซะแล้ว” เสียงห้าวเอ่ย ก่อนเจ้าตัวจะก้มลงจูบคนรักที่แก้มอย่างอ่อนโยนพลางกระซิบข้างหู
“ข้าเอง... ก็คิดถึงท่าน ดวงจันทราของข้า”
คุจิกิ เบียคุยะ แอบยิ้มเล็กๆกับตัวเองตั้งแต่นั้น เขาค่อยๆอ้าแขนออกโอบรอบคอชายหนุ่มผมแดงแล้วเขย่งตัวขึ้นกอดแน่น แผ่นอกกว้างๆเป็นเสมือนที่พักพิงที่เขาแสนคิดถึงตลอดเวลานานที่ไม่ได้พบกัน
“ทำไม ไม่ส่งข่าวกลับมาเลย” เสียงหวานถามขึ้น
“ข้าได้แต่เขียนรายงาน ส่งให้หัวหน้าฮิซึกายะน่ะครับ” เร็นจิตอบพลางยิ้มแห้งๆ “รายนั้นเขารับฝากอะไรเสียที่ไหน แล้วยิ่งเรื่องแบบนี้... ไว้รอเจอกัน ไม่คุ้มกว่าเหรอ”
“คุ้มอะไร” คนถามเริ่มคลายกอดแล้วมุ่นคิ้ว
“ฮึ... ไม่รู้จริงน่ะ” ว่าพลางคนตัวโตก็เริ่มยื่นหน้าเข้ามาอย่างเจ้าเล่ห์ “งั้นก็เอาให้คุ้มเลยดีมั้ย?”
ยังไม่ทันจะได้คำตอบ ริมฝีปากก็ประกบลงมาอย่างนุ่มนวลจนคนถูกจูบแทบตั้งตัวไม่ทัน เบียคุยะค่อยๆปรือนัยน์ตาลงรับสัมผัสแสนหวานที่ทำให้แทบจะทรงตัวไม่อยู่ มือบางข้างหนึ่งเกาะกุมอกเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นแตะสัมผัสใบหน้าคมคายของเจ้าคนที่เริ่มจะลุกลามหนักหน่วงขึ้น จนท้ายที่สุดแล้วเมื่อบทรักยกแรกยุติลง ร่างบางจึงเป็นฝ่ายหอบหายใจและหน้าร้อนผ่าวเสียเอง
แต่พอเจ้าหนุ่มผมแดงทำท่าจะก้มลงมาอีก กลับต้องรีบยกมือห้าม
“ม... ไม่เอา”
“เห... ยังไม่หายคิดถึงเลย ต่ออีกหน่อยน่า”
“ไม่เอา เร็นจิ ปล่อยนะ!... เดี๋ยวใครมาเห็น”
“ถ้าเห็นคงเห็นตั้งนานแล้วล่ะครับ มาน่า อย่าดื้อ อย่าให้ต้องบังคับสิ”
“เร็นจิบ้า! ปล่อย...! อื้อ...!!”
แต่สุดท้ายแล้ว แม้แต่คุณชายคนงามแห่งตระกูลคุจิกิ ก็ไม่อาจหนีพ้นเงื้อมือเจ้าลูกหมาจรจัดแห่งเขตหวิดสุดท้ายของเมืองลูคอนไปได้
จนทำให้วันนั้นทั้งวัน ไม่มีใครเห็นทั้งหัวหน้าและท่านรองแห่งหน่วยพิทักษ์ที่หกออกมาจากห้องทำงานอีกเลย บ้างก็ว่าท่านรองอาบาราอิคงจะถูกเทศน์หนักที่บังอาจขัดขืนคำสั่งของหัวหน้าใหญ่ บ้างก็ว่าคงถูกไล่ออกไปนอกหน่วยอีกเป็นครั้งที่สอง
แต่ใครจะไปรู้ นอกจากผู้อยู่ในเหตุการณ์อีกสองคน...
.
.
.
“แหม... ที่แท้ หัวหน้าคุจิกิก็มีใจเหมือนกันนี่นา ผิดกับที่คิดเลยนะคะหัวหน้า~~!!”
“มัตสึโมโตะ ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกล่ะก็นะ!” เสียงเย็นๆอีกเสียงตอบกลับมาเหมือนขู่ แต่เจ้าตัวกลับหน้าแดงยิ่งกว่าแตงโมลูกเบ้อเร่อที่ตนชอบเป็นชีวิตจิตใจ
“โถ... หัวหน้าเป็นคนอยากสะกดรอยตามมาเองนี่คะ ข้าไม่ใช่คนต้นคิดน้า” รันงิคุพูดหน้าตาเฉย หากแต่มันกลับเป็นความจริง
ก็แล้วใครมันจะไปรู้ ว่าจะมาเจอกับเรื่องแบบนี้ล่ะหา!!
“กลับ!!”
ว่าเสร็จร่างเล็กเจ้าของผมสีหิมะและดวงตาสีเขียวสดใสก็หมุนตัวขวับแทบจะทันที พร้อมสีหน้าบึ้งๆบอกบุญไม่รับอย่างที่ทำเป็นประจำเวลาไม่ถูกใจ ผิดกันนิดหน่อยที่ตอนนี้มันแดงก่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจนรองหัวหน้าของเขาจำต้องอมยิ้มไปตลอดทางระหว่างเดินตาม
หัวหน้าล่ะก็... ยังเด็กจริงๆเลยนะค๊า~~~!!
................................
- THE END -
Fandom : Bleach
Type : Love story (Boy’s love)
Pairing : Renji x Byakuya
Rate : PG-15
Writer : ZENITH
.................................................................
เฮ้อ...
ในที่สุด เขาก็ได้กลับมาเดินตาม... แผ่นหลังของคนคนนี้ อีกครั้งแล้วสินะ
ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีแดงสดพึมพำในใจ ระหว่างที่เขากับลูเคียและคนอื่นๆกำลังสาวเท้าตามหัวหน้าหน่วยทั้งสอง ผู้ถูกส่งไปยังโลกมนุษย์เพื่อตามตัวพวกเขากลับมายังโซลโซไซตี้อีกครั้งด้วยเหตุผลบางอย่างที่ยากจะยอมรับ
บัดนี้ทุกร่างกำลังย่างก้าวไปตามลานกว้างหลังออกมาจากประตูพร้อมกับผีเสื้อนรก เร็นจิลอบถอนหายใจอีกเป็นครั้งที่สิบ เหลือบมองคนตรงหน้าเป็นระยะโดยแทบจะไม่ได้สนใจเจ้าของร่างใหญ่มหึมาที่เดินอยู่ข้างๆหัวหน้าคนงามของเขาเลยแม้แต่น้อย
ทำไมต้องมากับหัวหน้าซาราคิแค่สองคนด้วยนะ... !!
เขาแทบจะไม่ได้ใส่ใจเสียงเจี๊ยวจ๊าวของยูมิจิกะและอิกคาคุอีกเลย หรือแม้กระทั่งร่างของหัวหน้าฮิซึกายะที่หายไปพร้อมกับรันงิคุตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปในเวลาไม่นาน ลูเคียเองก็ต้องกลับไปหน่วยสิบสาม เขาพยักหน้าลาเจ้าหล่อนก่อนที่ร่างปราดเปรียวของเพื่อนสาวจะวิ่งจากไปเมื่อลูเคียโค้งทำความเคารพผู้เป็นพี่ชายแล้ว
เฮ้อ...
อีกครั้งที่เขาถอนใจกับตัวเอง พลางเหลือบมองเจ้าของผมยาวสีดำขลับอีกหน
เร็นจิกัดฟันกรอด หัวใจเขาเต้นตึกๆอยู่ในอกอย่างอึดอัด บัดนี้ที่นี่ยังคงเป็นลานกลางแจ้งขนาดใหญ่ ที่ถึงจะกว้างเพียงไหนก็ไม่อาจทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งได้จนกว่าคนตรงหน้าจะหันมาสนใจเขาสักนิด ทว่าเจ้าของแผ่นหลังบางยังคงเดินต่อด้วยท่วงท่าสง่างามไร้ที่ติจนเร็นจิอดน้อยใจไม่ได้
ทำเหมือนคนแปลกหน้า... ทั้งๆที่ก่อนข้าจะจากไป ท่านยัง...
+ + + + + + + + + +
“ท่านเบียคุยะ... ท่านเบียคุยะ! เดี๋ยวก่อน!”
หมับ!
มือใหญ่คว้าร่างบางไว้แล้วรวบเข้ามากอด ร่างนั้นขัดขืน จนชายหนุ่มผมแดงจำต้องออกแรงกอดแน่นแล้วซุกใบหน้าคมคายไปกับเส้นผมสีดำสนิทที่ยังคงส่งกลิ่นหอมละมุน
บัดนี้เป็นเวลาสายของวันธรรมดาๆวันหนึ่งในโซลโซไซตี้ หากแต่หลังจากการประชุมใหญ่ของหัวหน้าหน่วยว่าด้วยเรื่องปฏิบัติการณ์ลับที่จะส่งยมทูตไปยังโลกมนุษย์ภายใต้ความรับผิดชอบของหัวหน้าฮิซึกายะนั้น บรรยากาศสำหรับใครบางคนที่เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับกลับเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
ก็ว่าจะบอกอยู่ แค่ไม่อยากให้เป็นห่วง...
และใครบางคนที่ว่า ก็กำลังไล่ตามง้อใครอีกคนภายในห้องทำงานหัวหน้าหน่วยที่หก
“ท่านเบียคุยะ ฟังข้าก่อน” คนกอดพยายามอธิบาย
“ปล่อย” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยออกมา ขณะใบหน้างามนั้นจำต้องซบไปกับแผ่นอกกว้างของเจ้าคนถือสิทธิ์
“โกรธอะไร...”
“เจ้าโกหก” เสียงหวานเริ่มจะสั่นเครือ แต่เจ้าของก็เหมือนจะพยายามกลั้นอารมณ์เศร้าเอาไว้
“ข้าไม่ได้โกหกท่านนะครับ เพียงแต่...” เร็นจิกัดฟันกรอดอย่างกลัดกลุ้ม “ข้าเพียงแต่ไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจกับเรื่องนี้ อีกอย่างเวลามันกระชั้นชิดจนข้าแทบจะไม่ได้...”
“คิดจะปกปิดข้า เพราะกลัวว่าข้าคงจะไม่อนุญาตงั้นสินะ” คนตัวเล็กกว่าพึมพำตัดพ้อ
ไปกันใหญ่แล้ว...!
“ไม่ใช่ยังงั้นนะครับ!” เร็นจิยิ่งกอดแน่น “ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย ข้ารู้ดีว่าท่านเบียคุยะเป็นคนยังไง แล้วยิ่งเรื่องแบบนี้... ข้าน่ะ... ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านเป็นห่วงนะครับ!”
“ความห่วงใยของข้า คงไม่จำเป็นสำหรับเจ้าเลย... สินะ เร็นจิ”
“ท่านเบียคุยะ...” เร็นจิถึงกับข่มตาอย่างยากลำบาก “มันไม่ใช่ยังงั้น ข้าแค่ไม่ต้องการให้ท่านกังวลอะไรระหว่างนี้ ข้าแค่อยาก... อยู่กับท่าน ท่านที่มีความสุข... กับข้า”
เงียบงันไปครู่หนึ่ง
เร็นจิลอบผ่อนลมหายใจช้า หัวใจที่เคยเต้นอย่างหนักหน่วงค่อยๆเบาลงจนหายใจสะดวกขึ้น และในตอนนั้นเองที่ร่างบางในอ้อมแขนเขาค่อยๆขยับ พร้อมกับเสียงอู้อี้ในลำคอที่พึมพำออกมาด้วยความน้อยใจ
“ทำไม... ถึงไม่บอกข้าสักคำ”
ถ้อยคำนั้นเรียกให้ใบหน้าคมคายสลดลง กระแสเสียงเช่นนั้นเจือความเจ็บปวดเสียจนเขาไม่อยากได้ยิน ใช่... เรื่องนี้เขาผิดเอง ผิดที่ไม่ยอมบอกจนถึงเวลาที่คนตรงหน้าได้รับรู้ความจริงจากคนอื่นแทนที่จะเป็นเขา แต่ก็แค่... ไม่อยากให้ห่วง
“เพราะว่า... ข้ารักท่าน” เสียงห้าวอ่อนโยนตอบหนักแน่น
ชายหนุ่มค่อยๆยกมือขึ้นลูบศีรษะร่างบางตรงหน้าอย่างทะนุถนอม พลางก็เริ่มรู้สึกได้ว่า มือนุ่มน่าสัมผัสของคนในอ้อมแขนกำลังค่อยๆกำชุดยมทูตของเขาเอาไว้แน่น พร้อมกับอาการสั่นน้อยๆจนเขาตกใจ
“...เด็กบ้า...” เสียงหวานพึมพำขึ้นเบาๆ
คำคำนั้นเรียกให้คนตัวโตแทบกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เขาชอบเวลาที่ท่านเบียคุยะเรียกเขาแบบนี้จริงๆ อาจจะฟังดูเข้าข้างตัวเองไปนิด แต่ว่า... มันเหมือนกับเขาเป็นคนสำคัญของคนคนนี้เสมอ เป็นคนที่ถูกรักและเอาใจใส่...
ข้า... รักท่านเหลือเกิน
มือใหญ่ค่อยๆช้อนคางสวยๆของร่างบางให้เงยขึ้นมองเขา เร็นจิตกใจนิดหน่อยเมื่อพบว่าบนผิวแก้มขาวเนียนราวน้ำนมนั้นเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เขาไม่เคยเห็น เร็นจิใช้นิ้วหยาบกร้านซับมันออกอย่างเบามือ พลางลูบสัมผัสผิวนวลเนียลน่าทะนุถนอมที่เจ้าของยินยอมให้เป็นของเขาเพียงผู้เดียว
“เบียคุยะ...” เสียงห้าวแต่อ่อนโยนพึมพำชื่อผู้เป็นที่รัก
เจ้าของนามเบือนหน้าหนีอย่างนุ่มนวล โดยหารู้ไม่ว่าใบหน้างามเจือเศร้าเช่นนั้นช่างแสนยั่วยวนจนคนตัวสูงแทบอดใจไม่ไหว เร็นจิตัดสินใจก้มลงประทับตราสัญญารักบนหน้าผากนวลแผ่วเบาและเนิ่นนาน ทำเอาดวงตาคู่สวยค่อยๆปรือปิดลงรับสัมผัสที่ตนไม่อาจปฏิเสธว่าปรารถนาจากคนตรงหน้ามากมายแค่ไหน
จนกระทั่งเร็นจิถอนริมฝีปาก ชายหนุ่มคนงามจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆเป็นครั้งแรก ดวงตาแสนงามคู่นั้นทำเอาชายหนุ่มผมแดงแทบเคลิ้มและตกอยู่ในห้วงภวังค์ ยิ่งเมื่อมันเริ่มฉายแววน่ารักอย่างที่นานๆเจ้าของจะมีให้เขาเห็นสักทีหนึ่งพร้อมอาการกระตุกมุมปากเรียวสวยขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ
น่ารักเหลือเกิน...
คิดพลันก็โน้มใบหน้าลงไปหา และเป็นอีกครั้งที่ได้ประทับสัญญารักเนิ่นนานบนเรียวปากนุ่มอย่างอ่อนโยน เร็นจิรู้สึกราวกับมือน้อยทั้งสองของคนรักค่อยๆเลื่อนขึ้นมาสัมผัสใบหน้าเขาจนชายหนุ่มต้องยกมือข้างหนึ่งขึ้นยึดมือนุ่มนั้นไว้ เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ก่อนที่เขาจะถอนจูบ
“จะกลับมา ใช่มั้ย” เบียคุยะพึมพำเงียบๆ มือบางไล้สัมผัสใบหน้าคมคาย
“กลับสิ” เร็นจิขยับยิ้ม
“สัญญานะ” ร่างบางเริ่มเขย่งขึ้นกอดคอคนตัวสูง ที่กอดตอบแนบแน่น
“สัญญา... ยอดดวงใจของข้า” หนุ่มผมแดงให้คำมั่น พลางสูดกลิ่นหอมละมุนจากเส้นผมสีรัตติกาลนุ่มสลวย
“...ข้าจะกลับมาหาท่าน รอข้านะ เบียคุยะ...”
เพราะข้ารักท่าน... ดวงจันทราของข้า...
ข้าจะอยู่ ตรงนี้ ที่นี่ เพื่อท่าน เพียงผู้เดียว...
ข้าสัญญา....
+ + + + + + + + + +
กลับมา ณ ปัจจุบัน
เร็นจิไม่รู้ว่าเวลาที่เขาเอาแต่ครุ่นคิดผ่านไปนานเท่าไร เพราะอยู่ๆก็กลับมาปรากฏตัวยังห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยที่หกโดยไม่รู้ตัวซักนิด ชายหนุ่มสะบัดหน้าแรงๆเพื่อตั้งสติ ก่อนจะเริ่มมองหาใครบางคนที่เขาเอาแต่เพ้อหาเพราะความคิดถึง
ครืด...
พลันเสียงปิดประตูก็ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก ร่างสูงหันขวับไปยังต้นเสียงก่อนจะพบว่าร่างบางในเครื่องแบบหัวหน้าหน่วยกำลังค่อยๆเลื่อนประตูปิดอย่างนุ่มนวล เมื่อเสร็จแล้วร่างนั้นจึงค่อยๆหันมา
“จะมีการประชุมในอีกไม่นานนี้” เสียงเรียบๆกล่าว “ท่านหัวหน้าใหญ่ยามาโมโตะมีบัญชาให้สมาชิกหน่วยลับทุกคนกลับมาทำงานปกติก่อนช่วงหนึ่งแล้วจะจัดการอะไรๆให้เรียบร้อย”
เร็นจิอึ้งไปนิดหน่อย ราวกับภาพความทรงจำทั้งหลายยังลอยวนอยู่ในหัวจนไม่อาจลบเลือนได้ ภาพใครบางคนที่แตกต่างจากตอนนี้สิ้นเชิง และเขาไม่หวังให้มันเป็นเช่นนั้น
“หัวหน้า” มือใหญ่กำแน่นขณะยังยืนที่เดิม
เบียคุยะเลิกคิ้ว “มีอะไร”
“บอกข้าหน่อยสิ” หนุ่มผมแดงกัดฟันกรอด “บอกสิว่าท่านไม่... ไม่ได้คิดจะทำแบบนี้ใช่มั้ย”
เท่านั้นเองใบหน้างามเริ่มเบือนหนี เจ้าของอาภรณ์สูงศักดิ์ดูจะลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะลอบถอนใจเงียบๆ เร็นจิทนไม่ไหวอีกต่อไป จนต้องก้าวเข้าไปหาแล้วรวบร่างบางไว้ในอ้อมแขน
“อะ... อื้อ...” เบียคุยะขัดขืนด้วยความตกใจ
“ทำไมทำอย่างนี้” เร็นจิเอ่ยตัดพ้อ “ทำเหมือนข้าเป็นคนอื่น กลับมาก็ไม่ดีใจ ไม่คิดถึงข้าบ้างเหรอ ท่านเบียคุยะ...”
ร่างบางได้แต่เม้มปากแน่นแล้วก้มหน้า ดวงหน้างามซบกับแผ่นอกแกร่งจนรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงของเขา เบียคุยะหน้าร้อนวูบ พยายามออกแรงผลักให้เร็นจิปล่อยแต่ก็ไม่เป็นผล
“บอกสิ ว่าไม่เคยคิดถึง” ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจ “บอกสิว่าข้าไม่เคยมีความหมาย บอกสิว่าถึงข้าตายก็ไม่สน... บอกสิว่าท่านไม่ได้รักข้าแล้ว...!!”
ดวงตาสีเงินเบิกกว้างอย่างตกตะลึงเมื่อได้ยินดังนั้น เบียคุยะใจเต้นแรงไม่แพ้กัน ชายหนุ่มเจ้าของใบหน้างดงามราวอิสตรีเริ่มกัดฟันกรอดพลางเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงกว่า เร็นจิมีสีหน้าเศร้าสร้อยอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน จนทำเอาร่างบางอดสงสารไม่ได้
ก็คนเค้า... ทำไม่เป็นนี่นา
การเป็นฝ่ายแสดงความรักก่อน แบบนั้นน่ะ
“เร็นจิ” ตอนนั้นเองเสียงหวานพึมพำขึ้นเงียบๆ
ดวงตาสีทับทิมเบือนมาสบประสานกับดวงตาสีเงินคู่สวย คนถูกเรียกทำหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ใจอ่อนยอมโน้มหน้าลงมาให้แนบชิดกับหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ในตอนนั้นเองร่างเล็กกว่าจึงเริ่มเป็นฝ่ายขยับหนีอย่างเอียงอายจนน่ารัก
“...ขอโทษ...”
เบียคุยะเอ่ยเช่นนั้นออกมาจากใจ ก่อนจะยิ่งก้มหลบอีกเมื่อเอ่ยประโยคหลัง
“......คิดถึง...”
เร็นจิถึงกับอึ้งกับคนที่เงียบอยู่ได้ตั้งนาน จากนั้นชายหนุ่มเริ่มขยับยิ้มออกมาอย่างพอใจ แล้วค่อยๆยกมือขึ้นลูบสัมผัสแก้มนวลที่เริ่มกลายเป็นสีชมพูน่ารัก
“นึกว่าจะไม่พูดซะแล้ว” เสียงห้าวเอ่ย ก่อนเจ้าตัวจะก้มลงจูบคนรักที่แก้มอย่างอ่อนโยนพลางกระซิบข้างหู
“ข้าเอง... ก็คิดถึงท่าน ดวงจันทราของข้า”
คุจิกิ เบียคุยะ แอบยิ้มเล็กๆกับตัวเองตั้งแต่นั้น เขาค่อยๆอ้าแขนออกโอบรอบคอชายหนุ่มผมแดงแล้วเขย่งตัวขึ้นกอดแน่น แผ่นอกกว้างๆเป็นเสมือนที่พักพิงที่เขาแสนคิดถึงตลอดเวลานานที่ไม่ได้พบกัน
“ทำไม ไม่ส่งข่าวกลับมาเลย” เสียงหวานถามขึ้น
“ข้าได้แต่เขียนรายงาน ส่งให้หัวหน้าฮิซึกายะน่ะครับ” เร็นจิตอบพลางยิ้มแห้งๆ “รายนั้นเขารับฝากอะไรเสียที่ไหน แล้วยิ่งเรื่องแบบนี้... ไว้รอเจอกัน ไม่คุ้มกว่าเหรอ”
“คุ้มอะไร” คนถามเริ่มคลายกอดแล้วมุ่นคิ้ว
“ฮึ... ไม่รู้จริงน่ะ” ว่าพลางคนตัวโตก็เริ่มยื่นหน้าเข้ามาอย่างเจ้าเล่ห์ “งั้นก็เอาให้คุ้มเลยดีมั้ย?”
ยังไม่ทันจะได้คำตอบ ริมฝีปากก็ประกบลงมาอย่างนุ่มนวลจนคนถูกจูบแทบตั้งตัวไม่ทัน เบียคุยะค่อยๆปรือนัยน์ตาลงรับสัมผัสแสนหวานที่ทำให้แทบจะทรงตัวไม่อยู่ มือบางข้างหนึ่งเกาะกุมอกเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นแตะสัมผัสใบหน้าคมคายของเจ้าคนที่เริ่มจะลุกลามหนักหน่วงขึ้น จนท้ายที่สุดแล้วเมื่อบทรักยกแรกยุติลง ร่างบางจึงเป็นฝ่ายหอบหายใจและหน้าร้อนผ่าวเสียเอง
แต่พอเจ้าหนุ่มผมแดงทำท่าจะก้มลงมาอีก กลับต้องรีบยกมือห้าม
“ม... ไม่เอา”
“เห... ยังไม่หายคิดถึงเลย ต่ออีกหน่อยน่า”
“ไม่เอา เร็นจิ ปล่อยนะ!... เดี๋ยวใครมาเห็น”
“ถ้าเห็นคงเห็นตั้งนานแล้วล่ะครับ มาน่า อย่าดื้อ อย่าให้ต้องบังคับสิ”
“เร็นจิบ้า! ปล่อย...! อื้อ...!!”
แต่สุดท้ายแล้ว แม้แต่คุณชายคนงามแห่งตระกูลคุจิกิ ก็ไม่อาจหนีพ้นเงื้อมือเจ้าลูกหมาจรจัดแห่งเขตหวิดสุดท้ายของเมืองลูคอนไปได้
จนทำให้วันนั้นทั้งวัน ไม่มีใครเห็นทั้งหัวหน้าและท่านรองแห่งหน่วยพิทักษ์ที่หกออกมาจากห้องทำงานอีกเลย บ้างก็ว่าท่านรองอาบาราอิคงจะถูกเทศน์หนักที่บังอาจขัดขืนคำสั่งของหัวหน้าใหญ่ บ้างก็ว่าคงถูกไล่ออกไปนอกหน่วยอีกเป็นครั้งที่สอง
แต่ใครจะไปรู้ นอกจากผู้อยู่ในเหตุการณ์อีกสองคน...
.
.
.
“แหม... ที่แท้ หัวหน้าคุจิกิก็มีใจเหมือนกันนี่นา ผิดกับที่คิดเลยนะคะหัวหน้า~~!!”
“มัตสึโมโตะ ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกล่ะก็นะ!” เสียงเย็นๆอีกเสียงตอบกลับมาเหมือนขู่ แต่เจ้าตัวกลับหน้าแดงยิ่งกว่าแตงโมลูกเบ้อเร่อที่ตนชอบเป็นชีวิตจิตใจ
“โถ... หัวหน้าเป็นคนอยากสะกดรอยตามมาเองนี่คะ ข้าไม่ใช่คนต้นคิดน้า” รันงิคุพูดหน้าตาเฉย หากแต่มันกลับเป็นความจริง
ก็แล้วใครมันจะไปรู้ ว่าจะมาเจอกับเรื่องแบบนี้ล่ะหา!!
“กลับ!!”
ว่าเสร็จร่างเล็กเจ้าของผมสีหิมะและดวงตาสีเขียวสดใสก็หมุนตัวขวับแทบจะทันที พร้อมสีหน้าบึ้งๆบอกบุญไม่รับอย่างที่ทำเป็นประจำเวลาไม่ถูกใจ ผิดกันนิดหน่อยที่ตอนนี้มันแดงก่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนจนรองหัวหน้าของเขาจำต้องอมยิ้มไปตลอดทางระหว่างเดินตาม
หัวหน้าล่ะก็... ยังเด็กจริงๆเลยนะค๊า~~~!!
................................
- THE END -
edit @ 11 Oct 2007 18:03:11 by ~ ZENITH ~
#1 By gadueb (58.136.228.95) on 2007-10-04 22:50