ZENITH the PeaceMaker

Type : Prince of Tennis fan fiction (Yaoi WARNING!!)
Title : Fuji's little secret
Pairing : Tezuka X Fuji 
Rate : PG-13
By : Zenith

................................................................................

ความรัก

ตอนนั้น ผมเองยังไม่แน่ใจว่ามันคืออะไร บ้างว่ามันคือความสุข ความทุกข์ ความละเอียดอ่อน หรือสิ่งที่ทำให้คนตาบอด

ผมไม่รู้

บางครั้งบางที เมื่อผมมองเห็นเพื่อนนักเรียนชายหญิงเดินจูงมือกันไปทานกลางวัน ไปเที่ยว หรือกลับบ้านด้วยกันหลังเลิกเรียน... ผมนึกสงสัย... ทำไมพวกเขาดูมีความสุข

แล้วผมล่ะ? จะมีสักวันไหมที่ผมจะมีความสุขแบบนั้นบ้าง แม้ว่าปกติผมจะสามารถแจกจ่ายรอยยิ้มให้ใครๆได้เสมอ

แต่รอยยิ้ม บางทีนะ บางที... ก็ไม่ได้บ่งบอกว่าเรามีความสุขเสมอไป

วันใดกันหนอ ที่ผมจะเจอคนคนนั้นของผมบ้าง...

กระทั่งวันหนึ่ง

'ใครบางคน'  ก็ทำให้ผมรู้ และเข้าใจ

ใครบางคน ที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า 'เขา' จะสำคัญกับผม คอยปกป้องผม และให้กำลังใจผมเสมอมา คนคนนั้น... ผมหวังมาตลอดว่าเขาจะไม่มีวันจากไปไหน เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป แม้จะมีเพียงคำว่า 'เพื่อน' ระหว่างเรา

เทะสึกะ...

อาจจะจริงที่ใครๆต่างพูดว่า ความรักทำให้คนตาบอด ผมตามืดบอดมาตลอดสามปีที่เป็นเพื่อนกับเขา เทะสึกะ คุนิมิสึ คนนั้น... เขาเป็นกัปตันที่น่าภาคภูมิใจของผม ใครๆต่างชื่นชมและเคารพเขาในความเด็ดขาดและฝีมือที่ยากจะเอาชนะได้ ผมเองชื่นชมในตัวเทะสึกะ และหวังว่าสักวันเราจะได้ประมือกันในคอร์ตอย่างแท้จริง

กระทั่งตอนนี้ เมื่อพวกเราขึ้นม.ปลาย

อะไรหลายๆอย่างเปลี่ยนแปลงไป ทั้งโรงเรียนใหม่ และเพื่อนใหม่ที่ผ่านเข้ามา ผมกับเทะสึกะ เราย้ายไปอยู่โรงเรียนเดียวกัน เช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่นๆอย่างโออิชิ เอจิ อินูอิ และคุณทากะ ส่วนไคโด และโมโมะจัง ยังคงเรียนต่อที่เซย์ชุนในชั้นปีที่สาม พวกเราต้องได้พบกันเร็วๆนี้อย่างแน่นอน

ช่างบังเอิญที่ทั้งผมและเทะสึกะได้อยู่ห้องเดียวกัน แถมได้นั่งข้างกันโดยไม่คาดหมาย ผมพบว่าเขายังเป็นคนเงียบๆเหมือนเดิมและคุยไม่เก่งนักโดยเฉพาะกับคนแปลกหน้า ดังนั้นบ่อยครั้งผมเลยต้องทำหน้าที่แนะนำเขาให้เพื่อนใหม่ได้รู้จัก

และก็อดบอกกับตัวเองไม่ได้ว่า เวลาที่ผมทำแบบนั้นทีไร...

ผมมีความสุข

ถึงเขาจะไม่ใช่คนพูดมาก แต่ไม่รู้ทำไมผมกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เหมือนเวลามีเขาอยู่ใกล้ๆแล้วผมจะปลอดภัย เขาปกป้องผมเสมอ ยื่นมือเข้ามาช่วยแก้ปัญหายามผมต้องการใครซักคน

มันทำให้ผมรู้สึกดี รู้สึกว่าจากวันนี้ ผมจะไม่ถูกทอดทิ้งให้เดียวดาย

อย่างไรก็ตาม ทีแรกผมไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับความรู้สึกลึกๆที่มีต่อเทะสึกะ มันคงเป็นแค่ความรู้สึกผูกพันธ์แบบเพื่อนสนิท เหมือนอย่างที่ทุกๆคนเคยมีให้กัน ทั้งเอจิ โออิชิ ไคโด โมโมะจัง ทากะ เอจิเซ็น และอินูอิ

แต่จนกระทั่งวันหนึ่ง ผมถามตัวเอง

ถามในสิ่ง 'ไม่ธรรมดา' ที่เกิดขึ้นกับผม

ทำไมเวลาที่ผมเห็นว่ามีเด็กผู้หญิงคนอื่นมายืนคุยกับเทะสึกะ ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตาม  ทำไมผมต้องรู้สึกแปลกๆ?

เหมือนจะเป็นไข้ ทั้งๆที่ผมเป็นคนสุขภาพดี

เหมือนจะกินอะไรไม่ลงทั้งๆที่ผมกินได้ทุกอย่างและทุกเวลา...

ทำไม

หรือว่าผมจะ... ??

ไม่หรอกน่า

ทีแรกเสียงหนึ่งค้านขึ้นในใจผม

'ไม่มีทาง เทะสึกะเป็นเพื่อนเรา เราจะคิดแบบนั้นได้ยังไง... และที่สำคัญ เราต่างเป็นผู้ชายทั้งคู่ เราไม่มีทางผิดปกติแน่'

แต่ว่า ยิ่งคิดไป... ทำไม... หัวใจกลับปฏิเสธสิ่งเหล่านั้น

หรือว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา ที่เราเป็นทั้งเพื่อนร่วมทีมและเพื่อนร่วมชั้น ผมจะตามืดบอด... ไม่รู้แม้กระทั่งว่า...

เพราะเขาเป็นคนสำคัญที่สุดของผม

เมื่อประโยคนั้นแล่นเข้ามา ผมจึงหยุดความสับสนทั้งหมดลง และตกลงใจกับตัวเองว่าแท้จริงแล้ว ผมอาจผิดเอง มันเป็นความผิดของผมที่ไม่รู้จักห้ามใจตัวเองเอาไว้ จนมาป่านนี้ก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้

ผมรักเทะสึกะจนหมดหัวใจ

รัก... ทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีวันเป็นไปได้

และคำถามต่อมาที่อดถามตัวเองไม่ได้อีกก็คือ... เขา ล่ะจะคิดยังไงกับผม?

เคยไหม... ที่นายจะ 'สนใจ' ฉัน

เคยไหม... ที่นายจะ 'เหลียวหลัง' มาถามว่า 'ฟูจิไปไหน?'

เคยไหม... ที่นายจะ 'เป็นห่วง' ฉันมากกว่าใคร

เคยไหม... ที่นายจะ 'หยุด' เวลาไว้เพื่อเรา...

แค่คิด ผมก็รู้สึกว่าตัวเองแสนจะเห็นแก่ตัว เขาจะมาเอาอะไรกับผมในเมื่อผมมันก็แค่ลูกทีมคนหนึ่ง เขาจะนับผมเป็นเพื่อนสนิทจริงๆหรือไม่นั้นผมก็ยังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำเพราะเขาไม่ใช่คนแสดงออกทางอารมณ์เก่งนัก

ฉัน... เป็นอะไรในสายตานาย... เทะสึกะคุง...?

แน่นอน ผมไม่คิดจะเอ่ยปากถามเขาถึงเรื่องนี้... แน่ล่ะ เป็นใครใครจะกล้าถาม และถึงแม้ว่าผมจะเกิดมาเป็นเด็กผู้หญิงไม่ใช่ผู้ชายอย่างนี้ ก็แน่ใจทีเดียวว่าต้องไม่มีทางกล้าถามเรื่องพรรค์นั้นกับอีกฝ่ายเด็ดขาด

ผมจึงทำใจยอมแพ้ไปเสีย และบอกกับตัวเองว่า...

ผมยินดี... ยินดีกับทุกอย่าง

ยินดีที่เราได้เป็น 'เพื่อน' กัน และจะยังเป็นต่อไปไม่เปลี่ยนแปลง... ในวันข้างหน้า

แม้ผม... จะได้แค่ 'แอบ' มองผ่านหน้าต่าง แล้วได้ยินคำว่า 'วิ่งรอบสนาม 20 รอบ!'

แม้ผม... จะได้แค่ 'ชำเลือง' มองคนที่นั่งข้างๆ แล้วถามเขาเป็นระยะว่า 'นายเบื่อมั้ย'

แม้ผม... จะได้แค่ 'ชวน' เขาคนนั้นในตอนกลางวันว่า 'เทะสึกะ ไปทานข้าวกันเถอะ'

แม้ผม... จะได้แค่ 'ไถ่ถาม' เขาอย่างห่วงใยหลังจากซ้อมเสร็จว่า 'เหนื่อยมากไหม'

แม้ว่า... 'ทั้งหมด' ที่ผมทำให้เขาได้มากที่สุดจะมีเพียงแค่นั้น และทำให้ผมแน่ใจว่าเขาไม่ต้องการอย่างอื่นอีก

ผมก็ยินดี

ยินดีที่สุดจริงๆ...

.....................................................................................

ฤดูหนาว... ณ รร.มัธยมปลายคุโรงาเนะ

คอร์ตเทนนิส...

หลายร่างกำลังอบอุ่นร่างกายท่ามกลางหิมะที่โปรยตัวลงมาช้าๆ ท้องฟ้าถูกฉาบฉายด้วยแสงแดดอ่อนๆส่องกระทบยอดไม้ริมสนามให้ความรู้สึกสดชื่น

"รุ่นพี่คร๊าบ!"

เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากทางเข้าคอร์ต ทำให้คนเป็น 'รุ่นพี่' ที่นั่งอยู่ริมสนามหันมามองต้นเสียงด้วยรอยยิ้มแจ่มใสอย่างเคย

"สวัสดีโมโมะจัง มาแต่เช้าเลยนะ" ฟูจิ ชูสึเกะ นักเรียนมัธยมปลายปีสองเอ่ยทักเจ้าหนุ่มที่มาใหม่

"สวัสดีครับรุ่นพี่" เจ้าของผมสีดำและดวงตาสีม่วงอย่างโมโมชิโระ ทาเคชิเอ่ยทักเช่นกันพลางเดินมายืนอยู่ข้างๆคนที่นั่งสบายบนเก้าอี้แล้วร้องสุดเสียง

"สุขสันต์วันเกิดนะครับ!!"

ฟูจิอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มออกมาอย่างใจดี "ขอบคุณมากนะโมโมะ"

ใช่แล้ว... วันนี้เป็นวันเกิดของเขา

"ขอให้มีความสุขมากๆ อายุยืนๆ คิดหวังอะไรขอให้สมปรารถนานะครับ!!"

"นายเองก็ด้วย" เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนยิ้มแล้วแบมือแหมะ "ไหนละของขวัญ"

"อะ... อา..." โมโมะถึงกับอึ้งแล้วยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความเก้อเขิน "ผมยังไม่ได้ออกไปช้อปที่ไหนเลยล่ะครับรุ่นพี่ ไว้วันหลังแล้วกัน แต่รับรองไม่เบี้ยว!!"

"โธ่ ฉันล้อเล่นหรอกน่า ไม่ต้องก็ได้" ฟูจิหัวเราะเบาๆ

"เอ๋ แล้วพวกรุ่นพี่ปีสามไม่อยู่เลยซักคนหรือครับ"

"อ๋อ เห็นว่าเช้านี้มีสอบกัน เลยมาไม่ได้" ฟูจิตอบยิ้มๆ

"แฮ่! รุ่นพี่เลยมานั่งคุมเด็กซ้อมล่ะสิท่า" โมโมะกอดอก เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากฟูจิ

"นายก็ด้วยล่ะน่า ไปซ้อมเสียสิ ไม่งั้นฉันจะฟ้องรุ่นพี่เคนตะให้ลงโทษนาย... วิ่งซักสามสิบรอบเป็นไง?"

คำขู่ทำเอาคนขยาดวิ่งต้องพยักหน้าหงึกๆแล้วเผ่นไปซ้อมในสนาม ที่นั่นฟูจิพบว่าโมโมะเจอไคโดเข้าพอดี แต่ก็นั่นแหละ สองคนนั่นไม่เคยพูดจากันดีๆได้สักครั้งจนต้องจบลงด้วยการท้าประลองอย่างเคย

ตอนนี้ฟูจิได้เป็นตัวจริงในทีมคุโรงาเนะเช่นเดียวกับคนอื่นๆ แต่อาจจะเว้นโมโมะและไคโดเพราะรร.นี้ไม่รับพวกปีหนึ่งเข้าทีม ดังนั้นอาจจะต้องรอจนถึงปีหน้าทั้งสองคนถึงจะได้กลับมาเป็นส่วนหนึ่งของทีมอีกครั้ง

ลมหนาวหอบเอาเกล็ดหิมะมาต้องใบหน้านวล...

ฟูจิยกมือทั้งสองขึ้นลูบแขนพลางห่อตัวเพื่อหาความอบอุ่น นัยน์ตาสีน้ำเงินคู่สวยไล่มองทุกร่างในสนามด้วยอารมณ์แจ่มใสเช่นทุกวัน เขาได้รับคำอวยพรวันเกิดจากทุกคนและเกือบทุกคนก็มีของขวัญเล็กๆน้อยๆมาให้ (เว้นก็แต่คนขี้ลืมบางคน เช่น นายโมโมชิโระคนนั้น) แต่อยู่ๆเด็กหนุ่มก็นึกเอะใจขึ้นมาว่า...

วันนี้ ใครหายไปนะ?

ทั้งเอจิ โออิชิ อินูอิ ทากะ โมโมะที่เพิ่งมา และไคโด ทุกคนต่างอยู่ในสนามกันครบและกำลังฝึกซ้อม

ขาดไปก็แต่... คนที่เขายังไม่เจอเลยตั้งแต่เช้า

และหวังจะได้รับคำอวยพรวันเกิดจาก 'เขาคนนั้น' มากกว่าใคร

หมับ...!

อยู่ๆความอบอุ่นจากด้านหลังบังเกิดโดยไม่รู้ตัว

"หนาวไหม..."

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา ทำเอาใบหน้านวลร้อนผ่าวก่อนจะหันไปสบตาคนที่เขานึกว่า 'หายไป' ก่อนหน้านี้ อ้อมแขนใหญ่อ้าออกคลุมเสื้อกันหนาวทับให้เขาอีกชั้นหนึ่งโดยที่เจ้าตัวยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์เช่นเดิม

"อะ... อืม... ขอบคุณนะ เทะสึกะ" ฟูจิยิ้มรับ เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองหน้าแดงแค่ไหน และก็ปรารถนาขออย่าให้คนตรงหน้ารู้ด้วยเช่นกัน

"ไม่เป็นไร"

คนมาเงียบๆตอบด้วยเสียงเบาเช่นเดิม แล้วเดินอ้อมมายืนข้างๆเก้าอี้

ฟูจิทำท่าจะลุกขึ้น แต่อยู่ๆมือใหญ่เลื่อนมาทาบบนไหล่เขาเป็นเชิงบอกว่า 'ไม่เป็นไร นั่งต่อเถอะ'

"นายมีอะไรหรือเปล่า เทะสึกะ" ฟูจิถามด้วยรอยยิ้ม

ไม่มีคำตอบจากคนตัวสูง แต่แทนที่เขาจะยืนเฉยๆดังเคย มือใหญ่ที่เคยทาบไว้บนไหล่คนตัวเล็กกลับขยับมาเกาะกุมมือบางเอาไว้แล้วบีบค่อยๆอย่างมีความหมาย ดวงตาสีน้ำตาลใต้กรอบแว่นยังคงทอดมองคอร์ตเทนนิสเบื้องหน้าอยู่ครู่หนึ่งในขณะที่ฟูจิหัวใจเต้นโครมคราม

ใบหน้าด้านข้างของเทะสึกะ... เขาชอบ... ชอบเหลือเกิน

นายจะจำได้ไหมนะ... ว่า... วันนี้ เป็นวันเกิดของฉัน...?

พลันคิด อยู่ๆชายหนุ่มที่ยืนข้างๆก็หันมาสบตาจนฟูจิแทบหลบไม่ทัน

ก่อนจะ... ยิ้ม

ฟูจิถึงกับพูดอะไรไม่ออก

เทะสึกะ... นาย... ยิ้มให้ฉัน..... ให้ฉัน... อย่างงั้นหรือ?

"ยังหนาวอยู่ไหม" เสียงนุ่มอ่อนโยนถาม

หัวใจคนถูกถามยิ่งบีบเต้นหนักจนแทบจะระเบิดออก... นี่มันอะไรกัน... เกิดอะไรขึ้นกับเขา... ทำไมวันนี้ถึง... เขาไม่เคยใจเต้นแรงอย่างนี้ อาจเพราะมือใหญ่ที่กุมมือเขาอย่างไม่มีสาเหตุ หรือเพราะแววตาที่ฉายประกายแปลกไปยามทอดมองมาทางเขา

เทะสึกะ...

ฉันอยาก... อยากบอกกับนาย... เหลือเกิน...

"ไม่..." รอยยิ้มที่กว้างขึ้นบนใบหน้าฟูจิแย้มออกขณะพูด "ไม่หนาวเลย ขอบคุณมากนะสำหรับเสื้อ"

"ฉันให้"

"เอ๋?" ฟูจิอุทานอย่างแปลกใจ

วินาทีต่อมา ร่างสูงย่อตัวลงนั่งข้างๆเก้าอี้ ทำให้ในตอนนี้เทะสึกะกลายเป็นฝ่ายเงยหน้ามองฟูจิบ้าง

แย่แล้ว... ฟูจิคิด

เขาไม่เคย... ไม่เคยมองเทะสึกะ ในมุมที่สูงกว่าแบบนี้เลย

เพราะปกติแล้ว เขาตัวเล็กกว่าเทะสึกะมาก จึงได้แต่เงยหน้ามอง

แต่ทว่า... ตอนนี้...

"เสื้อนั่น ฉันให้" ชายหนุ่มผมสีเข้มบอก

"อะ... อะไรนะ แต่ว่าเทะสึกะ!" ฟูจิร้อง พลางรีบก้มมองเสื้อกันหนาวสีขาวตัวสวยที่คลุมอยู่บนร่าง "ไม่ได้หรอก ฉันรับไว้ไม่ได้ เสื้อตัวนี้ท่าทางจะราคาแพง"

"รับไว้เถอะ" มือใหญ่ที่กุมมือเขาไว้บีบแน่นขึ้นนิดหน่อย "ฉันอยากให้จริงๆ"

"ต... แต่ว่า..."

"คงไม่คิดว่าฉันจะลืมวันเกิดนายหรอกนะ" เสียงนั้นกลับมาเคร่งขรึมดังเดิม พร้อมกับรอยยิ้มที่เจือนลงช้าๆ

ฟูจินึกเสียดายในใจ นี่เขาพูดอะไรให้เทะสึกะโกรธหรือเปล่า

"เปล่า เปล่าหรอก ฉันรู้ว่านายจำได้" เด็กหนุ่มร่างผอมยิ้มกว้าง "เพียงแต่คิดว่าเสื้อนี่คงแพงเกินไป แต่ไหนๆเทะสึกะก็เต็มใจซื้อมาให้ฉัน ต้องขอบคุณมากๆเลยนะ"

มือเล็กเอื้อมมาทาบทับบนมือใหญ่ที่กุมมืออีกข้างของตนเอาไว้ เทะสึกะหน้านิ่งไปพักหนึ่งจนฟูจินึกหวาดในใจว่าคนตรงหน้าจะผละจากไปเสียเดี๋ยวนั้น

อย่าเพิ่งไปเลยนะ... อยู่ด้วยกันก่อน...

อย่าใจร้ายกันฉันนักเลย เทะสึกะ...

แต่ทว่าในวินาทีต่อมา ฟูจิถึงกับแทบจะต้องลุกพรวดจากเก้าอี้!

เมื่ออยู่ๆเจ้าของเสื้อตัวสวยสีขาวสะอาดตัวนั้นก็ก้มลงประทับจุมพิตแผ่วเบาบนมือน้อยที่ตนกุมไว้แต่แรก! ทำให้ดวงตาสีน้ำเงินของคนมองถึงกับเบิกกว้างแล้วเริ่มหายใจถี่รัว

เขาแทบหายใจไม่ออก หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำระหว่างที่ดวงหน้าหวานเกินจะเป็นชายเริ่มแดงซ่านแต่ไม่ใช่เพราะอากาศหนาว

นี่... ตอนนี้... เทะสึกะ...

จูบ...?

ในที่สุดชายหนุ่มที่ย่อตัวลงนั่งค่อยๆเงยหน้าขึ้น ใบหน้าคมคายชวนหลงใหลที่ไม่ค่อยแสดงอารมณ์นักเริ่มเผยอรอยยิ้มแสนอบอุ่นชวนฝันอีกครั้ง ทำเอาคนตัวเล็กกว่าแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้มีคนอื่นอยู่เต็มสนาม และช่างโชคดีนักที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

"รับไว้ด้วยเถอะนะ" เสียงอ่อนโยนนุ่มนวลของเทะสึกะเรียกให้ฟูจิตื่นจากภวังค์ แล้วยิ่งกับประโยคต่อมาที่เขาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเบากว่า อ่อนโยนกว่า

"ขอให้เสื้อตัวนี้ ทำให้นายอบอุ่น... ตลอดไป... จะได้ไหม"

นัยน์ตาสีน้ำเงินฉายแววระริก ไม่อาจห้ามรอยยิ้มและน้ำตาแห่งความสุขเอาไว้ได้ เพราะนับจากวินาทีนี้ คนตรงหน้าที่เขาเคยคิดว่าเย็นชามาตลอด กลับทำให้เขามั่นใจอีกครั้งว่า...

นายจะไม่มีวันจากไปไหน

        และสิ่งที่เขาสวมอยู่ในตอนนี้... ไม่สิ... สิ่งที่คนตรงหน้าสวมให้กับเขา... คงจะมีค่ามากกว่าของขวัญวันเกิดที่เขาเคยได้มาทั้งชีวิต

ฉันรักนาย... เทะสึกะ

"ได้สิ แน่นอน... จะมีเพียงเสื้อตัวนี้ ตัวเดียวเท่านั้น เทะสึกะ"

...THE END...

edit @ 11 Oct 2007 18:01:07 by ~ ZENITH ~