♠ zenith.

'เนรเทศ'

 

 

โทษทัณฑ์ที่เขาจะได้รับในอีกไม่กี่เวลาข้างหน้า ร่างโปร่งเดินทอดกายอยู่ระหว่างวิหารอันงดงามและสวนพฤกษา นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เขาจะได้รับอนุญาตให้ออกมาเดินอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอันรื่นรมย์เช่นนี้

 

 

 

 

สองมือยังคงถูกพันธนาการด้วยที่สวมข้อมือทำจากทองทรงพลังอำนาจเพื่อป้องกันการหลบหนีของ 'นักโทษ' ที่ดูราวกับมีอิสระหากทว่าถูกเยื่อพลังบางๆกั้นเอาไว้ระหว่างดินแดนอันเป็นนิรันดร์กับโลกแห่งความมืด โลกิยังคงสาวเท้าผ่านเส้นทางกว้างที่ใกล้จะนำไปสู่ทะเลสาบระยิบระยับเมื่อต้องแสงดวงดาว บุรุษหนุ่มสูดหายใจให้ร่างกายปลอดโปร่ง แล้วเดินไปหยุดอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่สีทองอร่าม

 

 

 

 

 

 

แต่แล้ว อ้อมแขนของใครบางคนก็สอดเข้ามาโอบเอวโดยไม่ทันตั้งตัว

 

 

"......."

 

 

โลกิตวัดสายตามองคนที่กอดอยู่ข้างหลังไม่ปล่อย ในเมื่อรู้ดีว่าไม่อาจสู้แรงคนๆนี้ได้ เขาจึงยืนทอดกายอยู่นิ่งๆ

 

 

"เจ้ามีสิทธิ์ทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"

 

 

"ทำไมจะไม่มี" เสียงทุ้มห้าวตอบกลับแนบข้างใบหู "ข้าเป็นพี่เจ้า"

 

 

"จริงสิ ว่าที่กษัตริย์แห่งแอสการ์ดจะทำอะไรก็ได้ที่ทรงมีพระประสงค์" คิ้วเรียวเลิกขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แต่ระวังไว้หน่อยไม่ดีกว่าหรือ ข้าเป็นถึงนักโทษเนรเทศ ใครมาเห็นเข้าเจ้าอาจถูกเข้าใจผิด"

 

 

"ก็ให้เข้าใจไปตามนั้น" ธอร์มุ่นหัวคิ้ว "ข้าพยายามแล้ว โลกิ"

 

 

"เรื่องอะไรรึ?"

 

 

"ทำทุกอย่าง เพื่อให้เจ้าอยู่ที่นี่"

 

 

 

 

โลกิพึมพำตอบอยู่ในใจ เพราะท้ายที่สุดแล้วไม่ว่าอีกฝ่ายจะให้ความหวังแก่เขามากมายเพียงใดก็ไม่อาจเปลี่ยนประกาศิตกษัตริย์เป็นอื่น แต่อย่างไรเสีย เขาก็รับรู้ถึงความเจ็บปวดของโอดินเป็นอย่างดี พระบิดายังคงรักเขา หากด้วยกฏบัญญัติ โทษที่เขาก่อร้ายแรงเกินกว่าคำอภัยโทษทั้งปวง

 

 

 

 

"พูดอะไรบ้างสิ" ธอร์กระชับอ้อมแขน

 

 

"ข้ามองไม่เห็นข้อเสียของการส่งข้ากลับลงไปยังโลกมนุษย์เลยสักนิด ธอร์" โลกิหันกลับมา ร่างยังคงอยู่ในอ้อมแขนอีกฝ่าย "กายหยาบที่ไร้พลังอำนาจของข้าคงไม่อาจทำร้ายโลกที่เจ้ารักได้อีก"

 

 

 

 

ธอร์ขบกรามแน่น อ้อมแขนแกร่งกระชับเข้าอีกโดยไม่รู้ตัว บุรุษผมทองโน้มใบหน้าลงซุกกับซอกคอขาวที่ไม่มีท่าทีผลักไส ดวงตาสีฟ้าอ่อนข่มลงอย่างกดกลั้น

 

 

"การเนรเทศข้าคราวนี้แตกต่างกับคราวของเจ้า" โลกิพึมพำเงียบๆ "เจ้า...ผู้มีจิตใจสูงส่ง พร้อมเผชิญความท้าทายทุกรูปแบบ ต่อสู้เพื่อให้ได้พลังคืนมาและเอาชนะใจท่านพ่อ แต่ข้าเป็นตรงกันข้าม เพราะฉะนั้นวางใจเถอะ"

 

 

"เจ้าหมายความว่ายังไง"

 

 

"หากวันใดข้าต้องการพลังกลับคืนมา" โลกิเชิดหน้าขึ้น "ข้าจะใช้อุบายทั้งหมดที่มี ไม่ใช่กำลังโผงผางจนรู้ไปถึงหูเสร็จพ่อที่รักของเจ้า พวกเจ้าจะไม่มีวันได้รู้ อย่างแน่นอน"

 

 

ธอร์จ้องมองคนตรงหน้า จรดนิ้วเชยคางเรียวขึ้นให้ดวงตาคู่โตสบกับเขาใกล้ๆ

 

 

"เจ้าลืมแล้วรึ ว่าข้าจะคอยเฝ้ามองเจ้าอยู่เสมอ"

 

 

ความนัยน์ที่ส่งมาจากดวงตาสีฟ้าทำให้บุรุษผมดำไม่อาจเบือนหน้าหนี ราวกับเป็นมนต์สะกดที่มีอำนาจเหนือเวทมนตร์ใดๆ โลกิขยับรอยยิ้มแผ่วเบาแทนคำตอบ ซ่อนสีหน้าและความทรมานระหว่างบางสิ่งภายใต้ทรวงอกกำลังเต้นแรง

 

 

"ใช้สายตาของเจ้ามองหญิงนางนั้นต่อไปเถอะ"

 

 

แต่แล้วเมื่อสิ้นคำ ริมฝีปากบางก็ถูกประกบและบดเบียดอย่างรุ่มร้อนโดยไม่ทันตั้งตัว โลกิยังคงเบิกนัยน์ตาค้าง หากทว่าไม่นานก็จำต้องปรือลงด้วยสาเหตุที่เขาไม่เข้าใจ มือเรียวที่เคยทาบกับแผ่นอกกว้างค่อยๆเลื่อนขึ้นสัมผัสเกศาสีทองสว่าง และโน้มใบหน้าอีกฝ่ายให้แนบลงมาอีก

 

 

 

 

 

 

ในที่สุด โลกิเป็นฝ่ายผละออก

 

 

"เจ้าทำแบบนี้ทำไมกัน ธอร์...รู้ทั้งรู้ ว่าข้าเกลียดเจ้า"

 

 

"เพราะเจ้าโกหก"

 

 

และเป็นอีกครั้งที่เขาพ่ายแพ้อย่างหมดรูป จุมพิตของเจ้าชายประทับลงมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนพระองค์พอใจ เขาที่บัดนี้เป็นเพียงนักโทษโอนอ่อนอย่างไม่น่าให้อภัย และยังคงไม่อาจต่อต้านพละกำลังและความดื้อดึงนี้ได้ ในที่สุดร่างใหญ่แนบหน้าผากลงมาหา สองมือลูบกุมใบหน้าขาว

 

 

"ข้าจะตามหาเจ้าจนพบ" ธอร์เอื้อนเอ่ยคำมั่น "จะเฝ้ามองเจ้า ตลอดเวลา"

 

 

"ข้าจะลืมเจ้า นับตั้งแต่วินาทีแรกที่เหยียบพื้นโลก" โลกิเหยียดยกมุมปาก หากนัยน์ตารื่นน้ำจนเกือบจะร่ำไห้ออกมาเสียตรงนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ลาก่อน ท่านพี่"

 

 

 

....   ....   ....   ....   ....   ....   ....   ....   ....   ....   ....   ....   ....

 

 

 

 

หลายปีต่อมาในนครนิวยอร์ค

 

 

ท่ามกลางบรรยากาศแน่นขนัดของบรรดานักข่าวและทีมงาน หลังงาน 'แถลงข่าว' อย่างเป็นทางการของภาพยนตร์เรื่องดัง เป็นเรื่องธรรมดาที่จะเกิดความวุ่นวายขึ้นในการขอสัมภาษณ์เพิ่มเติมจากเหล่านักแสดงนำและผู้กำกับ หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มผมหยักศกสีน้ำตาลเข้ม เจ้าของรอยยิ้มเป็นมิตรที่เรียกให้นักข่าวสาวๆตรงปรี่เข้าไปขอสัมภาษณ์เขาอย่างไม่ยากเย็น

 

 

"ทอมคะ พอได้อ่านบทนี้แล้วคุณมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ" นักข่าวสาวจ่อไมโครโฟนมาตรงหน้า

 

 

ชายหนุ่มขยับยิ้มตามแบบของเขาและสังเกตได้ว่าใบหน้าหล่อนขึ้นสีแดงจัด

 

 

"อา..อย่างที่บอกไปตอนแถลงข่าว ผมคิดว่ามันน่าสนใจมาก ในความคิดผมโลกิเป็นตัวละครที่เต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งเรื่องพี่ชาย เรื่องบัลลังก์ มันเหมือนกับเขาไม่มีวันเป็นที่หนึ่งได้"

 

 

"เราทราบมาว่าคุณคริส เฮมสเวิร์ธ ที่รับบทเป็นพี่ชายของคุณไม่ได้มาในงานคราวนี้ คุณได้พบเขามาก่อนแล้วหรือยังคะ"

 

 

"ยังเลยครับ ผมหวังว่าเราจะได้พบกันในกองถ่าย เขาคงตัวใหญ่มากแน่ๆ" เขายิ้มกว้างขึ้น

 

 

"เราก็หวังอย่างนั้นนะคะ" หล่อนหัวเราะ ก่อนจะมองข้ามไหล่เขาไป "อ้ะ! นั่นไงคะ คริสมาโน่นแล้ว..."

 

 

'ทอม' เลิกคิ้วประหลาดใจ ก่อนเบือนสายตาไปยังทิศตรงข้ามเพื่อมองหา 'คริส' ที่เขาไม่เคยพบมาก่อน ผ่านฝูงชนมากมายที่พากันมะรุมมะตุ้มขอสัมภาษณ์และถ่ายรูปกับเจ้าของบท 'พระเอก' ในหนังเรื่องนี้

 

 

ไม่กี่อึดใจต่อมา ดวงตาสีเขียวพบกับชายหนุ่มร่างใหญ่ ผมสีทองของเขาตัดสั้น ไรหนวดบางๆไล้ล้อมใบหน้าดูมีสเน่ห์ รอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งไปทั่วทำให้เขามองดูโดดเด่นราวกับแสงอาทิตย์นุ่มนวลยามเช้า คนๆนี้ย่อมเรียกความสนใจจากคนรอบกายโดยง่ายอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

หากทว่า ทันทีที่ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นเบือนมาสบจากที่ไกล...

 

 

 

 

 

 

'ทอม' หรี่สายตามองใบหน้านั้นให้ชัดเจนขึ้น... 'หัวใจ' ที่มีเยี่ยง 'มนุษย์เดินดิน' เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ก่อนรอยยิ้มในแบบของเขาจะค่อยๆคลี่ออกส่งให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

fin.

 

 

 

 

 

 

===============================

 

 

 

อ่านแล้วงงมั้ย ไม่งงเนอะ 5555

 

 

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะค๊าาา ปลื้มปิตินัก ฮือ T T อยากวาดรูป คราวหน้าละกัน /งานเอ็งล่ะ